ადამური პოეტური ხილვანი

                                      ,,ვიცი საქმენი შენნი; არც ცივი ხარ და
                                      არც ცხელი; ოჰ, ნეტავ, ცივი მაინც იყო ან ცხელი.’’
                                                                                                გამოცხ. 3.15.

...ნაძერწი...
                ...ნაქარგი...
                              ...ნახატი...
და შემორჩენილი,
                      სიტყვა ნათქვამი...
მან დაინახა ხატი
                          და იქცა იმად,
რაც მხოლოდ მისთვის იყო მთავარი.
ქმნილი ,,ხატად ღვთისა’’...
                                ბოლო სისტემა?!...
სულმოსაძებნი,
                მიძინებული ძველი სიმღერა...
სამოთხის პატრონი ძველი...
                                ჩასიძებული, თუ?!...
რაღაც თვალით შეცბუნებული,
                                ჩუმი და მფრთხალი,
ცოდვის სუნით შეწუხებული...
კაცად ნაძერწი,
                    და ნაფერალი,
                                        გამოდევნილი,
სიტყვით ნაროზგი,
                გულდაფლეთილი მიწის ტირილით...
ცდუნების ეშხით შეკმაზული,
                    ლეღვის ფოთოლაფარებული,
                                                შიშვლად შთენილი...
გველური ღიმით მოსრიალე,
                                            ევას სიზმრიდან...
შური და შუღლი,
            კაცთა მოდგმის მოუღალავი
                                              ძველი სტუმარი:
ნალოდინარი,
            ნალოგინარი,
                          ნასამოთხალი,
                                          და ნახული...
აკრძალული ხილით ივსება ეზო და კარი!
კარს იქით, მარტოდ,
                      იმ მეორე ნაპირზე მდგარი,
მჭმუნვარე სახის რაინდი,
                              იგი, მარად გაუღიმარი...
და... მაინც ხსნის იმედით
                                  უჟამოდ მთვრალი...
                                                                  2004წ. 1 აპრილი.

  (პირველი კარის დასასრული- გაგრძელება იქნება)