მითხრეს მზე ტკივილებს ღიმილით ურჩენსო,
შენი სული მაინც არ გალობს,
ყველაზე ჩემო და ყველაზე უჩემო,
ყველაზე მართალო ამბავო.

სევდის მთაგრეხილებს დარდის კლდეებიდან
ცრემლი წყაროებად მოუდის,
მთელი წარმოსახვა ისე დამებინდა,
მხოლოდ შენს მოლოდინს მოვუნდი.


ლექსის სარკმლებიდან მაინც შემომხედე,
იქნება იპოვო შენი ცა,
წასვლის მარწუხები მკლავებს შემომხვევენ,
ყველა წინათგრძნობა შემიცდა.

ფიქრის სახურავებს მხოლოდ მზე ამჩნევსო,
აღარ ღირს ლექსებით გავბანო,
ყველაზე ჩემო და ყველაზე საჩემო
ყველაზე უჩემო ამბავო.