***
სიყვარულით იწვის მთვარე,
დნება,
როგორც სანთელი,
ზღვის კალთებზე ათინათობს,
ღამეს ავსებს ნათელით.

ღრუბლებსაც კი გაანაზებს
უნაზესი მუზებით,
სიყვარულის მსუბუქ ლექსებს
სატრფოს წვიმად უგზავნის.

ზღვა ნისლებად აიწევა,
ქარის ფრთებზე ტაატით,
ნატიფ კოცნით,
რწევა-რწევით,
დნება ღამის საათი.

დღისით მუდამ ვნებებს მალავს
ღამ-ღამობით ივსება.
მზე,
კივილით ჩამავალი,
ისევ ვენებს ისერავს.

მე რა მესმის?
ესმით ვარსკვლავთ,
მიმოპნეულთ ბისერად,
ამიტომაც ვერას ვამბობ
და ეს ლექსიც - ისე რა!