ვეღარ ჩაწვდი ჩემი გულის  სიღრმეს,
ვერც გამითბე გაყინული  ხელები ,
სიტყვების სახლს ქარიშხალი მინგრევს,
სისხლში დაქრის მერე ხველები-ხველებით.

ჩემს წილ ზეცას მიათრევენ მგლები,
აღარ მწყალობს ოლარების სიწმინდე,
მესიზმრება თითქოს გახსენდები,
ისევ როცა გნახავ, ვიცი, იწვიმებს.

ადრე წუთებს უკვდავებით ვრთავდი,
ნეტავ სულის პერანგს ხშირად ვიცვლიდე,
დამანებოს პოეზიამ თავი ,
დამანებოს სიყვარულმაც სიცივე.