ჯორჯ გორდონ ბაირონი - სტანსები ავგუსტას 

ბედისწერის დღის თუმც დადგა აღსასრული
და ვარსკვლავი ჩამისვენდა სადღაც ბედის,
არ იკადრე დაგეძებნა სათნო გულით,
უამრავი ნაკლი, ჩემი წარსაწყმედი.
მომექეცი გაგებით და სიბრალულით,
მისალბუნე - მზაკვრულ ენით გულგასენილს,
სულის მიერ დახატული სიყვარული,
ამაქვეყნად მარტოოდენ  ვპოვე შენში.

მიყვარს ირგვლივ სტიქიონთა მიყუჩება
და ბუნების გაღიმება წრფელი, ნაღდი,
გულმართალი არასოდეს იტყუება,
დაჰყოლია რადგან შენი ღიმის მადლი;
ეკვეთება ოკეანეს როცა შუღლით
ქარიშხალი და დადგება ყალყზე ტალღა,
მეჭმუხნება გახსენებით უმალ შუბლი,
მიმაქანებს რადგან გემი შენგან გაღმა.

გადაიმსხვრა თუმც იმედის ბოლო ტინი,
ნამტვრევები ღრმა უფსკრულმა ჩაიკონა,
აღრიალდა ნაწამები სული გმინვით,
არ გაუხდა მწვავე ტკივილს მაინც მონად.
გადამთელა მადევარმა სატანჯველმა,
ვერ  გამტეხავს ოღონდ ნაგვემს სიბედკრულე,
ვიზეიმებ საბოლოო გამარჯვებას,
თუკი შენზე ვიფიქრებ და გიერთგულებ!

როცა ჭორი მომიგონეს უამრავი,
მომაწერეს სამარცხვინო სახის  ცოდვა,
განკიცხულმა, მაშინაც არ უარმყავი
და ბრალდება მიიჩნიე ბრიყვთა ბოდვად.
მოგენდე და ამარიდე განსაცდელი,
არ მოჰგავდა გადახვეწას შენგან წასვლა,
გააქარწყლე გულბოროტთა საწადელი
და ითმენდი უდრტვინველად ცილს ჩემ ნაცვლად.

არ დავწყევლი წუთისოფლის მძულვარებას,
ჩემს ნახნავში თუმცა ღვარძლი ბევრმა თესა,
არ ვადიდე ამაყმა და უკარებამ,
ვერ გავცილდი ოღონდ დროზე სოფელს ქლესას.
ხელმოცარვა დამიჯინეს ძალზე ძვირად
და მერგუნა ჭირ-ვარამი უსასყიდლოდ,
არ ვემდური ბედს, წვალება ამად ღირდა,
რადგან წუხილს სამარადო შეცვლის ჯილდო!

ნამსხვრევებად თუმც გარდასულს ჩაექსოვა
დაღუპული ჟამი ესდენ სათუთარი,
არ შევმცდარვარ არჩევანში, რადგან ხსოვნას
შერჩა ჩემთვის სუყველაზე სანუკვარი.
მოჩუხჩუხებს უდაბნოში წმინდა წყარო,
გაფურჩქნილა მარტოდმარტოდ ხრამში ოლე 
და ჟღურტულით ჩიტი ცდილობს მომახაროს
შენ შესახებ, სული რომ არ დამიობლდეს.

1 ოქტომბერი, 2023 წ.


George Gordon Byron - Stanzas to Augusta

Though the day of my destiny's over,
    And the star of my fate hath declined,
Thy soft heart refused to discover
    The faults which so many could find;
Though thy soul with my grief was acquainted,
    It shrunk not to share it with me,
And the love which my spirit hath painted
    It never hath found but in thee.

Then when nature around me is smiling
  The last smile which answers to mine,
I do not believe it beguiling
    Because it reminds me of thine;
And when winds are at war with the ocean,
    As the breasts I believed in with me,
If their billows excite an emotion,
    It is that they bear me from thee.

Though the rock of my last hope is shiver'd,
    And its fragments are sunk in the wave,
Though I feel that my soul is deliver'd
    To pain — it shall not be its slave.
There is many a pang to pursue me:
    They may crush, but they shall not contemn —
They may torture, but shall not subdue me —
    'Tis of thee that I think — not of them.

Though human, thou didst not deceive me,
    Though woman, thou didst not forsake,
Though loved, thou forborest to grieve me,
    Though slander'd, thou never could'st shake, —
Though trusted, thou didst not betray me,
  Though parted, it was not to fly,
Though watchful, 'twas not to defame me,
    Nor, mute, that the world might belie.

Yet I blame not the world, nor despise it,
    Nor the war of the many with one —
If my soul was not fitted to prize it
    'Twas folly not sooner to shun:
And if dearly that error hath cost me,
    And more than I once could foresee,
I have found that, whatever it lost me,
    It could not deprive me of thee.

From the wreck of the past, which hath perish'd,
    Thus much I at least may recall,
It hath taught me that which I most cherish'd
    Deserved to be dearest of all:
In the desert a fountain is springing,
    In the wide waste there still is a tree,
And a bird in the solitude singing,
    Which speaks to my spirit of thee.

24 July 1816