მე მარტოობას მივეკედლე, რბიან დღეებად,
დარჩენილია წუთიერი აზრის დინება,
არიან წლები დარჭობილი თურმე ხეებად,
არად  მშველიან არაობა დარჩეს გინებად,
რადაც ცუდია საზღაური ავი კბილებით,
შესაცნობელი დამინული ზღურბლი უბესთან,
ვიტყვი საზღაურს გადავიხდი თურემ ბინებით,
დავრჩი შემყურე განთიადის ზღვების გუბესთან,
მე ვებრძვი ყოველს დახაზულა წყებად შავთეთრი,
და შეფერილი თურმე არის გამოღვიძება,
არ დამჩემდება მე წყებები არა არცერთი,
ავი არისო გუშინდელის გამოკიდება,
შენ საოცარი წყებებიდან ამოსავალი,
დაიცა ყოველს არ შეშვენის ბევრი ჭიდილი,
მე ამ ყოფიდან ვერა ვნახე გამოსავალი,
დაჩემდა ჩემთან უკიდეგანს რომე კივილი,
ვიტყოდი ერთად დაბნეული თურმე ხიდია,
და საოცარი გამეფების შევა ზღაპრებად,
ისევ მოდიან და საწყისად ისევ მიდიან,
არიან ერთნი და ანთებენ ჩვენთან ლამპრებად.
თ.გუბელიძე