დე როგორ ხარ? მე მოვედი!-
ავირბინე კიბე,
მაგრამ დედა არ მპასუხობს,
ვენახᲨია იქნებ....

ალბაᲗ ეხლა ყურᲫენს კრიფავს,
ანდა ტეხავს სიმინდს,
იქნებ მაყვალსაც აგროვებს
და მიკეᲗებს ისრიმს.

- დედა სად ხარ? მე მოვედი!-
მიუყვები ბილიკს,
Ჩემი ეზოს სამოᲗხეᲨი
დედის ხმა არ ისმის.

არც დოᲗინა ბᲦავის ბაᲦᲨი,
არც მამალი ყივის,
მხოლოდ ცუცნა ზურგზე მწოლი
ეფიცხება მზის სხივს....

და მეც იქვე კაკლის ᲫირᲨი
მიპყრობს მწარე სევდა,
"დედა Ჩემგან Შორს წავიდა
ობოლი ვარ ეხლა!"

და ეს მკაცრი რეალობა
სულᲨი ტკივილს ტოვებს,
აქ გაფანტულ მოგონებებს
ხᲨირად მოვაგროვებ!...