და მზე მარტო მაისის თვე,
და ცა მარტო გარიგება,
არა მარტივს გავემიჯნე,
არის რჩევა დარიგება,
მეცნო შენი ალმასები,
და ცის პირი მშვენიერი,
ვერას მეტყვი ვაჟკაცები,
არ არიან ბედნიერნი,
რო ცა დასკდეს გავიხიზნო,
მზემ თქვას ოცი გზამდე ლოცვა,
თუკი ზეცა დავიფიცო,
დარჩეს ჩუმად ჩემი კოცნა,
რახან ავდარს მიამბობენ,
კლდენი უტყვი მარტოობით,
ვერ ვამუნჯებ გარიგებას,
ე მაგ შენი სანდოობით,
და თან სუსხმა დამიარა,
ტანს სიამე მედო მხეცად,
ვერას კმარა დარიალმა,
იყივლა და გამამხეცა,
რახან ავდარს მიქადიან,
მე თავსთუმალს ვეტყვი მართალს,
და სინაზე სიქამდეა,
მაგრამ დარი ფიქრობს ავდარს.


თ.გუბელიძე