როცა სიჩუმე საფეთქელს გიმტვრევს,
მთვარეა შუქით სავსე კარდალი
და ქარი ჯერაც შეუთხვზელ რითმებს,
ფოთლებში ურევს ხელის კანკალით.

კედლის გარსიდან გაღწევას ლამობ...
გადაფხეკილი ფრესკის თვალებით,
რომ დამტვრეული თითებით თალო,
სიტყვები გულში გამოსატევი.

ქარმა შთაგბეროს სული უცრემლო,
მუზის ნაპერწკლით ანთებულ კანდელს.
დრომ დაწყევლილი, კალმით  მოგცელოს
დაუწერელი ლექსებით გკლავდეს,

რომ მიგატოვონ ვინც გვერდით გყავდა
(სხვასთან წავიდნენ ბუკით ნაღარით)
ავადმყოფობა ეგონოთ  რადგან
"ლექსები ტანზე გამონაყარი..."

ლელა ლაჩაშვილი