სიზმარი

                                                  ,,მხიარული გული სახესაც ახარებს,
                                                    გულის წუხილისას სულიც იტანჯება.’’
                                                                                                იგავ. 15.13.

დიდი წითელი მზე ჰორიზოტზე გაჩერებულა,
                                  თითქოს ჩასვლა გადაიფიქრაო...
ცის სილურჯე მზის ირგვლივ,
                          ყოველგვარი გარდამავალი ფერის გარეშე,
პორდაპირ ინთქმება ალისფერებში...
                            მიწასაც მეწამური გადაჰკვრია,
                                                                  ჩქამი არ ისმის...
ჰორიზონტამდე გახსნილ სივრცეს
                                  არ აკრთობს არავითარი მოძრაობა...
და უცებ, თითქოს სადღაც
                        უზარმაზარი წვეთი მოსწყდაო,
                                                        ... ისმის ვარდნის ხმა...
და დიდი წითელი მზე
                            ჰორიზონტს იქით ერთბაშად ვარდება...
კაენის ირგვლივ სრული უკუნეთი
                                      და მდუმარება დაისადგურებს...
მას ერთ წამს თითქოს
                          აღარც მიწა იმაგრებს ფეხქვეშ,
                                          და აღარც ზეცა ფარავს ზევიდან...
და ამით გულშეძრულს
                            საკუთრი ღრიალის ხმა გამოაღვიძებს...

                                  ***

მერე?...
            მერე დიდხანს წევს გაოგნებული...
წევს... და ელოდება...
                                ელოდება რაღაცას მანამ,
სანამ მამლის პირველი დაყივლება არ წამოაგდებს ზეზე...
უცებ, გადაიცმევს ტყაპუჭს
                      და გველცემულივით გაეცლება მამისეულ სახლს.
გარბის კაენი მინდვრად...
                                        გარბის ისე,
თითქოს უნდა ჰორიზონტს დაეწიოს და ნახოს,
                                                      მართლა ჩავარდა მზე სადმე...
თუ?!...
მაგრამ აი, მზე ოქროსფერ თავს ამოჰყოფს
                    და სულ ნაზად, ნაზად მოულამუნებს სხივს სახეზე...
აქ კი კაენი შედგება,
                            თვალებს მოიფშვნეტს,
                                                                თითქოს ახლა გაიღვიძაო,
მიმოიხედავს,
                  ერთს ამოიოხრებს და სრულიად დამშვიდებული
დაუბრუნდება მამისეულ სახლს,
                                              ისე, თითქოს არაფერი მომხდარაო.
შინ, მიჩვეულნი მის დილაბნელ გასეირნებებს,
                              ამასაც კაენისეულ უცნაურობებს მიაწერენ
                                                                და არაფერს გამოჰკითხავენ...
მხოლოდ დედა...
                    დედა მიაშუქებს მომლოდინედ ზეცისფერ თვალებს,
                                                                    მაგრამ ისიც არაფერს ჰკითხავს,
რადგან იცის,
                  მისი კაენი ნამდვილ მიზეზს მაინც არ გათქვამს.

                                                                                                    2004წ. 10 სექტემბერი. ჩიხა.

                                      (გაგრძელება იქნება)