სიკეთის მეტაფიზიკური  პორტრეტი

ჰყვაოდა ბუნება და შიშველფეხება,
საღამოს სიგრილეს, მირეკდა გრიგალი,
მინავლდა, შეჩერდა და იგრძნო შეხება,
სამოთხის ზღურბლის წინ უეცრად მიმდგარი; -

შეშფოთდა! ...

ვერხვების ფარვანა უტკბილო ფანტელი,
ბრუნავდა, ცვიოდა და უცებ დაბერდა,
დარდისგან მოლამბულ ბუმბულის სარტყელით,
ნარ-ნარა სასთუმალს მიწაზე აგებდა,
ბალიშიც საწოლზე ლამაზად წაფერდა.

ჩათვლიმა! ...

იმძლავრა ძილქუშმა და  ჟამი მიმქრალი,
ნელ-ნელა მავალი რიტმული ნაბიჯით,
დღეს  თავგზას ურევდა, მზეს რვალად ადნობდა,
სუნთქავდა სამარე სიბნელით ნაჯიჯგნი;
დაისის სიწითლეც თანდათან აგორდა; -

ინათლა! ...,

იქ, სილაჟვარდეში ცურავდნენ ღრუბლები,
მეწამულ ფერებში ცის თაღი ჰყვაოდა,
სარკეში მზირალი ფუმფულა სინაზით,
ღვთიური სხივებით გამთბარი ხელები,
ეპოქებს ავსებდა სიკეთის მირაჟით,-

ნათლავდა! ...

მიჰყავდა ისინი სამოთხის ზღურბლამდე!