თავი  მეოთხე
სალმიდენონში შეცურდა გემი,
ღუზა ჩაუშვა ნაპირთან ახლოს, -
,,ფინევსი ვნახოთ,  იაზონ! გველის,
დროს არ დავკარგავთ, სადღაც აქ  სახლობს“.-
თანხმობით შეხვდა თეზევსის თხოვნას,
ფინევსის ნახვა თავადაც სურდა,
კი მოასწრებდნენ ერთ დღეში მოვლას,
ოღონდ, როგორმე ეჩქარათ უნდა.
კითხვა-სწავლებით მოძებნეს იგი,
სახლის წინ იჯდა ფინევსი მარტო,  -
,,კოლხეთს მივცურავთ“! - წარმოთქვეს რიდით, -
,,ჩვენს ხომალდს ჰქვია მოხუცო არგო“. -
ხელის აწევით უძღვნეს სალამი,
მუხის კოტორზე ჩამოსხდნენ იქვე, -
,,თქვენ გზა გქონიათ ძნელად სავალი“-
თქვა მოხუცმა და შეუქო სიმხნე.
მერე იკითხა მიზეზი ნახვის,
თეზევს მიმართა: ,,რა გქვია, გმირო?
მუდამ ღია მაქვს კარები სახლის
და პურ-მარილიც ჩემთან არ ძვირობს“. –
,,მაინც გიპოვეთ, დაგვეტყო დაღლა,
არგოელნი ვართ, გეძებდით დიდხანს,
ჩემი სახელი თეზევსი გახლავს,
იაზონია გვერდით რომ მიდგას.
გაგვიგონია, რომ ჰარპიები,
გოგო-ჩიტები გპარავენ საჭმელს,
მათ მოშორებას ჩვენ დაგპირდებით,
ოღონდ გაუწყებთ მოხუცო სათქმელს. -
,,ვიცი, რაც გინდათ, გზა არ აგებნათ,
რომ მომდურავი არ დარჩეთ ბედის,
როცა მიცურავთ სიმპლეგადებთან,
არ დაგავიწყდეთ გაშვება მტრედის“. -
სტუმრებს შეუძღვა ფინევსი სახლში
და გააგრძელა მოხუცმა თხრობა:
,,კლდე რომ დაიძვრის კლდისაკენ მაშინ,
აღარ დაიწყოთ, გმირებო, ბჭობა.
გაუშვით მტრედი, უყრეთ ფრინველს,
რაკი გააღწევს ის კლდეთა შორის,
შეერთდებიან კლდეები მყისვე,
გაგიჭირდებათ გატევა სოლის,
თქვენ უნდა შიში გულებში დაფლათ,
თვალი ადევნოთ გაშლას კლდეების,
ნიჩბებს მოუსვით, აუშვით აფრა,
დრო არ გექნებათ ზევსთან ვედრების.
სწრაფად გაცურვა მოასწროთ უნდა
და გააღწიოთ მეორე მხარეს,
თუკი ვერ შეძლებთ გმირებო, გუნდად,
ყველა თქვენგანი  პონტოს წყალს დალევს“. -
დაემშვიდობნენ სტუმრები ფინევსს,
მტრედი იყიდეს, ქათქათა, თეთრი,
ყავლი გასვლოდა საქმეში იმ დღეს,
პირისპირ დარჩნენ ,,არგო“ და ღმერთი.


          თავი  მეხუთე
,,სიმპლეგადები“! - ატყდა ყაყანი, -
,,აი, შეხედეთ, ამოჰყო წვერი,
თავი ხაფანგში მგონი გავყავით,
შიშთან თამაში ყოფილა ძნელი“. -
გემბანზე უხმეს, ჰაოსიც გაჩნდა,
ხელში ეჭირა ქათქათა მტრედი,
სახეს მკვდრისფერი მკაფიოდ აჩნდა,
ძაფით ეკიდა ანძაზე ბედიც.
ნიშანი მისცა თეზევსმა ჰაოსს,
გაუშვეს მტრედი, თვალებად იქცნენ,
ხომალდი კლდესთან მიცურდა ახლოს,
,,არგონავტები“ ნიჩბებთან ისხდნენ.
ფრთები გაშალა, აიჭრა მტრედი,
ხომალდის თავზე შეკრა კამარა,
სიმპლეგადები საშიში ხედით,
ბედს აღემართა თავის საფარად.
გაფრინდა მტრედი, შეძვრა ნაპრალში,
თეზევსმა სწრაფად მოიძრო ქუდი,
ზღვა აბობოქრდა, როგორც ზღაპარში,
კლდე, კლდეს შეასკდა, ჩიტს მოსწყდა კუდი.
როგორც კი იწყეს განზიდვა ქვებმა,
თეზევსმა  მისცა ნიშანი ქუდით,
ბედთან დაიწყო ხომალდმა  შებმა,
რომ გაეწყვიტა როგორმე ხუნდი.
მოუსვეს ნიჩბებს, ყვირილით გაძღნენ:
,,ჩვენო ღმერთებო გვატარეთ წაღმა“! -
,,არგონავტები“ კლდეებში გაძვრნენ,
მშვიდობიანად გავიდნენ გაღმა.
მცირე ზიანი მიადგათ მხოლოდ,
ხომალდის კუდი შეკვეცა ქვებმა,
მუშტად შეკრულმა გმირების ქორომ,
ჰერას სიმღერით მიუძღვნა ქება.
გახარებული არგონავტები,
ზეიმით შეხვდნენ კლდეებთან ბრძოლას,
ამ დიდებული გამონათებით,
გემი მიანდეს ნიავის ქროლვას.
რვა დღე იცურეს ქარის იმედად,
განთიადისას მიადგნენ კუნძულს,
ამინდი გახდა ცივი იმდენად, 
დაბლა ჩავიდნენ და მოჰყვნენ ძუნძულს.
თვალი შეავლეს ნაპირთან, ახლოს,
შუბებით იდგნენ ტყეში ქალები,
თითით უჩვენა თეზევსმა არგოსს:
,,შეხედე, არგოს, ამორძალები“! -
შიშისგან ყველას დაესხა რეტი,
გემზე აბრუნდნენ, ასწიეს ღუზა,
ტყიდან ისროლა ვიღაცამ კეტი,
ორფეოსს იგი შიგ თავში დრუზა.
მიუსხდნენ ნიჩბებს, ახსენეს ღმერთი
და გაეცალნენ საშინელ მხარეს,
ღამის წყვდიადი შეემკო ვერცხლით,
ყური უჩანდა შორს, ზღვაში, მთვარეს.
დიდხანს იცურეს არ ჩანდა მიწა,
ევედრებოდნენ ქალღმერთ ათენას,
გემბანზე მწველი შიმშილი იწვა,
ჩუმად სწყევლიდა ქალის გაჩენას.
დაოსებულებს ეწიათ ბედი,
ხომალდს მართავდა არგოსი მხოლოდ,
შირს, ჰორიზონტზე დალანდა ხედი,
წყალზე მოჩანდა კუნძულის ბოლო.
,,მე ვხედავ მიწას“! - წარმოთქვა ჩუმად,
თავი არ ჰქონდა ყვირილის არგოსს,
ხბოს შესანსლავდა ერთ წამში უმად,
ჩასუქებულს და ორი წლის ნაშობს.
გახედეს სივრცეს, გაოცდნენ ძლიერ,
ყალყზე დაუდგათ არგოელთ  თმები,
თვალი შეასწრეს საშინელ ჩიტებს,
შიშმაც საფეთქლებს დაატყო წლები.
სპილენძის ფრთები ელავდა მზეზე,
სიტყვას ახშობდა კაკაფონია,
აკასტო მძიმედ წამოდგა ზეზე,
,,აქ რომ გადავრჩეთ, არამგონია“ -
თქვა და ბიძაშვილს სთხოვა გასცლოდნენ,
,,არესის მიწას“, საერთო საფლავს,
მწველი სხივები წყალზე ანცობდნენ,
სიო არხევდა ხომალდის აფრას,
მაგრამ მიიღო მან უარი მტკიცე,
,,სახელს გაგვიტეხს ვაი და ვიში,
ჯერ ცოცხლები ვართ და გულიც გვიცემს,
უნდა დავძლიოთ როგორმე შიში“.
მრავალ ბრძოლებში გამოცდილები,
არ შეუშინდნენ ურჩხულთა რისხვას,
ტყეში იპოვეს ფრიქსეს შვილები,
შეშინებულნი ვერ ძრავდნენ სიტყვას.
,,ნუ ისაუბრებთ ჩურჩულით აწი“.-
უთხრა ჰაოსმა ფერმიმქრალ ბიჭებს, -
,ჩვენთან წამოდით, ხიდები დაწვით,
აღარაფერი აქ აღარ გიჭერთ“! -
ეს გამოწვევა მიიღეს ძმებმა,
თავის დაქნევით დათანხმდნენ ჰაოსს,
,,ერთად განვაგრძოთ საწმისის ძებნა“! -
თქვეს და დასძინეს: ,,შევავსებთ საძმოს“!

*გაგრძელება იქნება)