წამოეგება მკითხველი ტექსტის
ერთ სულ მოსახლეზე გათვლილ ემოციას,
ეს ერთი სულიც ავტორისაა,
მკითხველი სათადარიგო ავტორია,
ტექსტი ცვლადია,
მისი ფუნქცია კავშირია,
უკუკავშირი საეჭვოა,
უფუნქციობა სამხილია,
უტექსტობა უვნებლობაა,
ეს უვნებლობა კი თვალთმაქცობა.
მკითხველის სახელი საკითხავია,
მწარმოებელი აუცილებლად გაუბედავია,
ხანდახან პირიქით - გაფხორილი,
ან სულაც თავდაყირა.
მე პოეზიას კვლავ ვაწარმოებ,
ეს ერთდროულად შეიძლება ნიშნავდეს კიდეც
ნაწარმოებზე პასუხისმგებლობას,
როგორც განაცხადს,
რომელსაც უტიფრად ვაკეთებ,
თუმცა წარმოებულის განსაზღვრისთვის
ჯერ კიდევ პროცესში ვიმყოფები,
ან ფუნქციას ვქმნი,
რომელშიც წერტილოვან დარტყმებს ვაყენებ
ერთ სულ მოსახლეს,
ერთ სულ მკითხველს,
ერთ მწარმოებელს,
ერთი ნაწარმოებით
და მისგან პასუხი დღემდე არ მიმიღია.

22 ივლისი 2024 წლის