წვიმის წვეთებით,უსიამო შენი შეხება,
ქარის სინაზევ,უსაშველოდ მდარე ინვლისო,
წვიმის ნაფიქრალს არაფერი მოეხერხება,
ქარია დარში  სამღერია ისვე თბილისი,
ჩემი ივლის სახეობას ასე გაექცა,
და გულისძგერა სამაისოდ არვის ეტყოდა,
ღვინო რომ დუღდა ნაფიქრალიც ისე დაექცა,
ნააზრევს წვიმდი და შემოსა ღმერთი კერპობამ,
თუ ფიქრის წვიმა უნაკვეთო აზრებს გიფანტავს,
მე მშია ქარი საქარეულს გადაკარგული,
მშიერი მგლის ფერ დაცხრილულებს სჭირდათ გაფატვრა,
დარდია სევდის, საშინელში ამოქარგული,
მაშინაც იტყვი თუ როგორი მშია აგვისტო,
მაშინაც დარი ,ფიქრის მსგავსი თუ კი შეარქვეს,
ვიცოდი მზერა ჩალეწილი ჩუმი ვარდისო,
დასდევენ საცვლებს,მსახიობთა ფეთქვის წერაქვებს,
არსობა ვიცი, მაგრამ ერთი  ძალზედ მეჩვია,
თუ გულისწყრომამ აგამაღლოს იქვე ქედებთან,
მაშინ კი ხვდები ეგ სიტყვები შენაც გერჩიან,
უცნობი კვამლი და სიზმარი ნახეს ედემთან,
ვერ ვიყავ მშვიდად,ამერია აქაც მშვიდობა,
არა ღირს იცი უსიტყვობით რამის გარჩევა,
ასე თუ იყო დღეს სამშობლოს განაყიდობა,
მაშინ ხელმწიფე დაგვრჩენია ისევ სარჩევად...

თ.გუბელიძე