ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

-

უნივერსიტეტის  კორპუსში შევდივარ გვერდითა მხრიდან და დერეფანში ჩამწკრივებულ სტენდებზე განცხადებებს ვკითხულობ. შორიახლოს გუგა დგას და ჩემსკენ იყურება. მე ჯერ კიდევ აფიშებს ვათვალიერებ... მერე ვცდილობ, თამამი ნაბიჯით გუგასკენ წავიდე. ის ისევ სტუდიაში ასასვლელ კარებთან დგას და კარები ხელით უჭირავს. მასთან როცა მივდივარ, ის მარცხენა თვალს მიკრავს. მერე რაღაცას მელაპარაკება. ზემოთ ავდივართ. იქ ლალი მხვდება და მიხარია. მერე ვხატავ. გუგა მოდის.
- კარგია, - მეუბნება, - ცოტაღა უნდა. ჩემი «ვაშლები» თუ ნახე?
- არა.
- აუ, მაგარია!
სანახავად მივყევარ. გუგა საშინლად აღტაცებულია, თავისი ნახატით, რა თქმა უნდა. თვალები მიჭრელდება.
- დავიღალე... - ამბობს - ... ღამე სამ საათზე გამეღვიძა და ვეღარ დავიძინე... - ისევ თავის სარკეს მთავაზობს, - მე არ მჭირდება, თუ გინდა, სახლში წაიღე.
გუგას «პირველი ნატურმორტი» მახსენდება, სემესტრულ გამოფენაზე რომ ვნახე და ძალიან მომეწონა, მაშინ გუგას სხვა ნახატები ჯერ არ მენახა, არც გუგას ვიცნობდი -„თბილი და ცივი ფერების კონტრასტები, ფერადი ჩრდილები... გოგრა ვერცხლისფრად ირეკლავდა სინათლეს“, გვარის მაგივრად ინიციალები ეწერა «გ.მ.» მერე გავიგე, მის კურსზე მეორე გ.მ.-ც ყოფილა. ვეკითხები: ასეთი და ასეთი ნახატი, როცა შენ მეორე კურსზე იყავი, შენია-მეთქი?
- გოგრა საერთოდ არ დამიხატავს - მპასუხობს.
ოთახებში დავდივარ, მინდა ლადოს ვკითხო, მაგრამ ვიღაც ახლადმოსულ «წითელბანტებიანს»  რაღაცას უხსნის. მერე მე თვითონ ვპოულობ, უკვე ვიცი, რომ ეს მეორე გ.მ.-ს ნახატია, ლალის ვაჩვენებ, მერე გუგასთან მიმაქვს.
- ჩემი არ არის, - მეუბნება.
- ვიცი. მოგწონს?
- არა.
ხატვას ვაგრძელებ. მიშკა, ახლა მეორედ რომ ვნახე, შორიახლოს დგას და სულ ჩვენსკენ იყურება. ეტიუდნიკს ჩემს გვერდით დგამს. თან რაღაც შორეული ნატურმორტი მოსწონს და მეკითხება - «აქედან რომ დავხატო, გამოჩნდება?» «მგონი კი». «გოგრა მინდა, დავხვტო». «რად გინდა, ეგ გოგრა არ ვარგა.»

- გუგას ნახატი არ გინახავს?! - ვეკითხები და სანახავად მიდის. ბრუნდება - მაგარიაო, ამბობს.
- ბევრს ხატავს, სულ ხატავს... მეც მასეთი მინდა გავხდე!
- გუგასნაირი? - მეკითხება.
- არა, ისეთი, რომ მარტო ვხატო და სხვა არაფერი არ მაინტერესებდეს.
- ასე გიჭირს?
- კი არ მიჭირს, ცხოვრება უკვე ვნახე, როგორია და აღარ მაინტერესებს!
მეორე ოთახში გავედი და გუგაც შემოვიდა. ზურასთან მივედი, რომელსაც ხელში ქაღალდები ეჭირა და ათვალიერებდა.
- ეს სულ შენ დახატე? - მეც მათვალიერებინებს, მომწონს, პორტრეტებია ფანქარში.
- გინდა, დაგხატო?
- მინდა, ოღონდ სხვა დროს.

ლალისთან ერთად გამოვდივარ, ნახატიც მომაქვს. კაფეში შევდივართ, ვსხდებით.
- დაკავებულია? - გვეკითხებიან.
- კი - ეუბნება ლალი.
- ჩვენ მაინც დავსხდებით, - პატარა ბიჭები არიან, ჯერ სკოლაც არ ექნებათ დამთავრებული. კარგი ბავშვები ჩანან. ერთს დიდი, შავი თვალები აქვს, მეორეს - ქერა თმები. გვერდზე ვიღაც ქალის გაბრაზება მოუსწრიათ, «შე უზრდელოო», მოუვარდა. «აპატიეთ, რა დეიდა!»- ეუბნებოდა მეორე.
ჩემი ნახატი მაგიდის თავზე შემოდეს კედელთან. იუმორი არ არისო, თქვა შავთვალებამ და მერე თავისი ვარიანტი შემოგვთავაზა - «კაცი, რომელიც კუჭში გასვლას ცდილობს - მომზადებულა, ჩაკუნტულა და შარვალი ჩაუწევია - მის ქვემოთ კი ობობის  ქსელია  გაბმული...» - მიხვდით? - გვეკითხება და იცინის - ვერაფერს ახერხებს, მთელი კვირაა, არაფერი უჭამია!
მუსიკაზე გველაპარაკება, დიფ ფარფლზე, და თავის «ყირაობის» ჯგუფზე.
მერე გამოვდივართ.
- ვერ შეატყე, კაიფში იყვნენ, - ლალი მეუბნება.
- რა ვიცი... თუმცა, ახლა ვინ არ კაიფობს!

-
არავის ვუყურებ, ოთახის დიაგონალური ბოლოსკენ მივდივარ და ვხედავ ლაშას, რომელიც ბოლო მერხზე ზის. მის წინ ვჯდები.
- როგორა ხარ? - მეკითხება ლაშა, მერხზე იწევა და მკოცნის. მერე ისიც ჩემთან გადმოდის.
- შენ არ მოიწყინო, - მეუბნება, - ცოტა ხნით გავალ, - ცხვირზე თითს მადებს, - შენ ძვალი გაქვს?! მე არა მაქვს, იცი, გამიტეხეს... დამადე თითი... ხო რბილია?
- ჰო! - მეცინება.
- ახლა რომ ლექსებს დავწერ, შენზე იქნება, - მეუბნება, როცა მოდის.
- მეტი საქმე არა გაქვს?!.. «ცისკარში» რომ დაიბეჭდა შენი ლექსები, წავიკითხე...
- მერე?
- ...
- მადლობთ, რომ წაიკითხე! - ეღიმება. მეც ვიცინი.
მერე ლაშა რაღაცას მიყვება ფრ. ვიიონზე და ვერ ვუსმენ. ბოლოს ამბობს, კაჭკაჭი მყავსო და კაჭკაჭზე მიყვება - ენა უნდა ავუცრაო, გალიაში მყავსო.
- არ უშვებ?
- რომ გავუშვა, ოთახში ყველაზე მაღალ ადგილებზე ჯდება, ჩემსავით არის, ამ ოთახში რომ შემოუშვა, მაშინვე მიკროფონზე დაჯდება.
- ვინ? - ვერ ვხვდები, - შენ თუ კაჭკაჭი?
- კაჭკაჭი, - ამბობს ის.
- მე მეგონა, შენ! - წარმოვიდგენ, როგორ შემოუშვებენ ლაშას აუდიტორიაში, როგორ გადაუფრენს ყველას თავზე და მიკროფონზე დაჯდება! - იდიოტივით ვიცინი.
მერე ლაპარაკის ხასიათზე მოვდივარ, აუდიტორიის წინაშე გავდივარ და ავტორის ლექსების გარშემო რაღაცას ვბოდიაობ, რამდენიმე ლექსის გარშემო.
- ესეც მიუმატე, - მეუბნება ლიკა და დანარჩენ ლექსებს წინ მიდებს.
«ლიკაც აქ ყოფილა!»

«საღამოს» დამთავრების მერე მე და ლაშა უნივერსიტეტის წინ ვზივართ. მერე ბაღში შევდივართ.
- გიყვარვარ, მაკა? - მეკითხება ლაშა.
- მოიცადე... მოვიფიქრებ და გეტყვი.
- მასე არ მინდა!
ქვის ფიგურებზე ადგილები თავისუფლდება.
ქვის ცხვარზე ვჯდები. ლაშა - რაღაც გაურკვეველი ფორმის, ნიჟარის მსგავს ქვაზე.
- კი, მიყვარხარ, - ვეუბნები, - მაგრამ ისე, ჩემგან დამოუკიდებლად, როგორც, მაგალითად, ეს ჩანთა შავია და... მთვარე კი მრგვალი!
- იცი, ჩემი მეგობრები რა სიმღერას მღერიან?
- რას?
სიმღერას იწყებს:
    « მიგორავს, მიგორავს, მიგორავს პიპია,
მიგორავს პიპია ვარდისფერ გზაზე..
პიპიას სუყველა ფეხებზე კიდია,
მიგორავს პიპია ვარდისფერ გზაზე...»
თბილ, დაბალ და სასიამოვნო ხმაზე მღერის «ცისფერი ვაგონი»-ს მოტივზე.

კორპუსის წინ გამოვდივართ, ლაშა სიგარეტს ყიდულობს და ტროტუარს მივუყვებით, «გადახურული ტროტუარის» ქვეშ ვსხდებით ვერაზე. რა გვაქვს ამდენი სალაპარაკო, მეც არ ვიცი, რაზე აღარ ვლაპარაკობთ, რა თქმა უნდა, სისულელეებზე, მაგრამ მოგვწონს.
გამვლელ-გამომვლელი, ყველა ჩვენ გვიყურებს.
- რა მზერებია! - ამბობს ლაშა.
ერთი მოხუცი ქალი გაჩერდა კიდეც, რომ კარგად დაგვკვირვებოდა. ერთმა ჩემმა კურსელმა ორჯერ ჩამიარა ამხანაგებთან ერთად. მერე ჩამოიარა სხვა ნაცნობმა და მერე - მამაჩემის მეგობარმა. ცუდ ხასიათზე დავდექი, მამა გამახსენდა და სახლში წასვლა მომინდა.
- აღარ დაილია ეს ხალხი, რომ გაკოცო! - მეუბნება ლაშა.
«მე აღარც მეკითხება!»
- როდის იყო, მკოცნიდი!
- აღარ გახსოვს?
- არა... შენ რა, ჩემთვის გიკოცნია?!
უცებ ლაშამ დაახეთქა:
- ცოლად გამომყვები?
- რა... უნდა გიპასუხო?
- მართლა გეუბნები! - სერიოზულად მეუბნება და თვალებში მიყურებს. ცოტა ვიბნევი.
- მაგ მიმართულებით ვერ ვაზროვნებ... - სიტუაციაში გარკვევას ვცდილობ, - შენ წამიყვანდი?
- კი, - ისევ სერიოზულად მეუბნება. მერე ვჩუმდებით.
- რაზე ვლაპარაკობდით? - ვამბობ მე და ძველ თემას მინდა დავუბრუნდე, - რაღაც საინტერესოს ამბობდი, - ვცდილობ გავიხსენო - რაღაც კედელი მახსოვს, კედელი...
- კედლის იქით ნაგავია-მეთქი! - ამბობს ლაშა.
- ჰო! - მიხარია მე, - კედლის იქით ნაგავიაო! შენ რა იცი? 
- იქნებ კედლის იქით კაცი ზის, - ამბობს ლაშა, - და ისიც ასე ფიქრობს, რომ კედლის მეორე მხარეს არის ნაგავი.
- ამ დროს, კედლის მეორე მხარეს ჩვენ ვართ! - აღტაცებას ვერ ვფარავ, როგორც იქნა, მივაგენი თემას, რომელიც გამართობდა და ხმამაღლა ვიცინი.
ჩვენს წინ, ცოტა მარჯვნივ, კედლის კუთხეში ძველებური, რკინის ჩუქურთმებიანი მაღალი კარებია, მის წინ - სამი საფეხური კიბის, რომლის მარჯვენა მხარეს რკინის ფეხზე შემდგარი სანათური დგას. მარცხენა მხრიდან შორი ლამპიონების შუქი ეცემა და კედელზე ორმაგი ჩრდილი იხატება - ერთი უფრო დაბალი და განიერია, მეორე კი - ტანწვრილი, მაღალი ფეხიანი ჭიქის მსგავსი.
- შეხედე, - ვეუბნები ლაშას.
- რა კარგია, ვინც ხატვა იცის!
ვზივართ და არაფერი ჩვენ არ გვაღელვებს, ბეტონის ქუჩის უძრაობა აფიქსირებს ჩვენს განწყობილებებს.
ჩვენს წინ გამვლელები მიდი-მოდიან, ვეღარც კი გვამჩნევენ.
ცოტა ხანს კიდევ ვზივართ. ლაშა ყურში მეუბნება თავის ლექსებს... მიყვება შავ ზღვაზე და თეთრ ქალებზე...

-
- ჩემს დაფაზე შენ მიაკარი ფურცელი? - ლია მეკითხება.
- ჯერ შენ მიაკარი ჩემსაზე და მერე მე, - შენსაზე.
გოგენი ჩვენსკენ იყურება:
- ბავშვს ნუ მიჩაგრავ! - მოულოდნელად ამბობს.
- ამხელა დათვი გამოექომაგა, რაღას ვეტყვი! - ლია იცინის.
გოგენის ტილო ჩემს თავთან არის და შიგადაშიგ მე მისვამს თმებზე საღებავს.
ამ დროს გივიც მოდის.
- როგორი ამინდია, დიდო გივი, ათენში? - მიმართავს ზურა.
გივი ამბობს, დემონსტრაციებმა შემიყოლიეს და ვეღარ ვხატავ და ვეღარ ვმუსიკოსობო.
- ჩვენ კი ხელოვნებას უნდა შევეწიროთ, არა ლია?! - ვამბობ.
- შეწირულები ვართ და ეგ არის!

მოშორებით, ოთახის კუთხეში, გუგა ზის ფეხებმოკეცილი  და ხატავს. ერთ გოგოს ქილით ლიმონისფერი საღებავი მიაქვს მასთან და წინ უდგამს. ეს გოგო მეცნობა, თუმცა, აქ პირველად ვხედავ, მე მგონი ჩემს ფაკულტეტზე სწავლობს - სასიამოვნო სახე აქვს და ცოტა აღელვებული მეჩვენება. ცოტა ხნის მერე გუგა მიდის, ზურგზე ჩანთა აქვს მოკიდებული. ვერც იმ გოგოს ვხედავ, ალბათ მანამდე გავიდა. მგონია, რომ ახლა ისინი... ერთად... ვეჭვიანობ!
ამ დროს ლია მეუბნება:
- შენ ყველაფერს იჯერებ!
- შენც შეამჩნიე, არა?
- კიდევ ვინ შეგამჩნია?
- რა ვიცი, ყველა მამჩნევს... - თავს ვიმეამიტებ.
მოულოდნელად სცენებს მიწყობს, - აღარ მიყვარხარო, მეუბნება.
- მართლა?! - მიკვირს.
- მართლა, - ამბობს და არც ეღიმება.
- რატომ არ გიყვარვარ?
- რა, აუცილებელია, რომ მიყვარდე?!
- აბა, ადრე რომ გიყვარდი?
- როდის მიყვარდი?
- დაგავიწყდა? შენ თვითონ მეუბნებოდი!
- მართლა გეუბნებოდი? გატყუებდი.
- ე. ი. შენი არაფერი არ უნდა დავიჯერო?
- გინდა დაიჯერე, გინდა არა.
- აბა, მე რომ მიყვარხარ?
- მერე რა, მე არ მიყვარხარ.
- ე. ი. მეც აღარ უნდა მიყვარდე?
- მე რა უფლება მაქვს, შენ აგიკრძალო.
ნახევრად ხუმრობით, ნახევრად სერიოზულად ვლაპარაკობთ. უფრო სწორედ, ვითომ ვხუმრობთ, მაგრამ მე სერიოზულად ებულობ.
- მაშინ, მეც აღარ მეყვარები, ჩათვალე, რომ ჩვენი მეგობრობა დამთავრდა!
გარეთ გავდივარ და ხვეული კიბის ზემოთ, წვრილ მოაჯირზე ვჯდები. ისიც გამოდის. «წადი»-მეთქი, ფეხებს ვუქნევ. «ჩამოდი, გადავარდებიო». «ნუ მექაჩები, მართლა არ გადამაგდო» - ვებნები. «მიყვარხარ და ჩამოდიო». «გადი»-მეთქი, ისევ ფეხებს ვუქნევ, არ მინდა შემამჩნიოს, თვალები რომ ცრემლებით მევსება.

მერე ნატურას ვხატავთ და «კინოს» გვიღებენ. რაღაც კამერები ამოათრიეს. ძალიან ცხელა. ნატურას კისერზე ოფლი ჩამოსდის. ჩემს მარჯვნივ ლია ზის და მერე გივი და გივი ჩემსკენ იყურება და მეუბნება - «გახსოვს, დასახატი მსხალი რომ შემიჭამეო!» «წეგიჭამე?!» «ხომ გინდოდა შეჭმა!» მერე ლიას უყვება და ვიცინით. ნატურის მონახაზს ვაკეთებ ძირითადი ჩრდილებით.


III

ვესტიბიულში თემური მხვდება. მთვრალია.
- გამარჯობა, თემური, - ვეუბნები.
- როგორა ხარ მაკა, ლაშა სად არის? - მეკითხება.
- მე რა ვიცი! - მეცინება.
თემური ხელკავს გამომდებს და მაღლა ავყავარ. თან ლექსს მეუბნება. არა, სანამ ლექსს მეტყოდა - გავლოთდი და ლექსებს ვეღარ ვწერო. ყველა პოეტივით მეც ჯიბეგამოფხეკილი და უბედური ვარო. მერე ლექსს მეუბნებოდა. ამასობაში მეორე სართულზე ავედით. აუდიტორიის წინ რამდენიმე ბიჭი იდგა, მათ შორის, ერთი წვერებიანი და მეორე - გამხდარი ბიჭი, რომელიც დერეფანში გამოჩენისთანავე მომაჩერდა და სანამ მივუახლოვდებოდით, თვალი არ მოუშორებია. თემურიმ ლექსი დაასრულა.
- იქნებ მართლა არ ღარს ამდენი დარდი, ჰა, მაკა?
- რა თქმა უნდა, არ ღირს, თემური!
აუდიტორიაში შევდივართ, ისევ ბოლო მერხზე ვჯდები. სულელი ლაშა არ ჩანს, არც ბადრი.
თავიდანვე რეცენზენტი გამოვდა - ვიღაც გოგო (ახლადგამოსულ წიგნს განიხილავდნენ). მერე თემური გამოვიდა და მარტო დათო ბ-ზე ილაპარაკა (წიგნის სამი ავტორიდან), ძალიან აქო. მერე ხანგრძლივი დუმილის ინტერვალი გაჩნდა. მე გავედი და ორი სიტყვა ვთქვი - ბ-ს წერის სტილი მომწონს, რასაც წერს, ის არა-მეთქი... და კიდევ რაღაცა. ლაშა მოვიდა და კარებთან დაჯდა.
განხილვა გაჭიანურდა, გარეთ გასვლა დავაპირე, კარებისკენ წავედი. ლაშა მგონი მიყურებდა, მაგრამ მე არ ვუყურებდი, როცა მივუახლოვდი, მაშინ შევხედე და მივესალმე. ლაშამ ჩემსკენ ხელი გამოიწოდა და აზრზე არა ვარ, როგორ მოხდა, რომ ხელები ჩავჭიდეთ ერთმანეთს. მე კარებისკენ გავიქაჩე, ხელები გაიჭიმა და გაწყდა. გარეთ გამოვედი.
გარეთ ისევ თემური, კიდევ ვიღაცეები, პავლე და ის გამხდარი ბიჭი იდგნენ.
- მაკა, როგორა ხარ! - მითხრა პავლემ და ხელი გამომიწოდა, - სულ ლამაზდები და ლამაზდები!
ის ბიჭი ისევ თვალმოუშორებლად მიყურებდა. ფანჯრის გვერდითა რაფისკენ წავედი, თემურიც გამომყვა.
- რა კარგი ტიპი ხარ, თემური, რამდენი მაცინე! - ვეუბნები. მართლაც ბევრი მაცინა, რომ ავარდა მთვრალი კათედრასთან და «ჩაურიმანჭულა», რა სასაცილოდ ლაპარაკობდა, მაგრამ თან სიმართლესაც - «რუსთაველი ასეთი გასაგები ენით წერდა და ესენი ვინ გამიხდნენო!..» მართლაც ბევრი აღნიშნავდა, რომ ძნელად გასაგებად წერენ.. მაგ. თორნიკემ თქვა. «რაც გავიგე, ჭკვიანური იყო და რაც ვერ გავიგე, ალბათ ისიც ჭკვიანური იქნებაო». «ბევრჯერ უნდა წაკითხვა, რომ ნამდვილად გაიგოო» ჩემის აზრით, მართალი იყო თემური, როცა ამბობდა - გართულება ჩაღრმავებას სულაც არ ნიშნავსო.
ფანჯრის რაფაზე ვიჯექი და პავლეს ველაპარაკებოდი, ლაშა რომ გამოვიდა. «დემონსტრაციულად» გვერდით ჩამიარა და არც შემხედა, მერე ისევ ჩამოიარა და ისევ არ შემხედა. პავლე ისევ ჩემთან იყო, შორიახლოს გამხდარი ბიჭი იდგა და მიყურებდა. ლაშა სხვა ბიჭებვან გაჩერდა, ჩემთან არ მოდიოდა. მერე კედელთან დაჯდა და მერე ოთახში შევიდა. ცოტა ხნის მერე მეც შევედი. ლაშა ახლა კარების საპირისპირო კედელთან იჯდა ლიკასთან ერთად. ისევ მისკენ უნდა წავსულიყავი. ჩავუარე და ჩემს ადგილას დავჯექი. მერე ბადრი მოვიდა. ლაშას გაუხარდა, შეხვედრისას ბადრის ბავშვივით თავზე მოკიდა ხელები - როგორ მომწონს, როცა ბიჭებს უყვართ ერთმანეთი! მე კუთხეში დავჯექი, რომ ლაშა ჩემსკენ თუ გამოიხედავდა, ვერ დავენახე. ცოტა ხნის შემდეგ ლაშა ჩემსკენ წამოვიდა, მაგრამ ჩემზე წინ ვიღაც გოგო ნახა და იმასთან დაჯდა. ცოტა ხნის მერე ადგა და ისევ ჩემსკენ წამოვიდა. მე არ ვუყურებდი, მაგრამ როცა გვერდით მომიჯდა, შევხედე და გამეცინა და იმანაც სიცილი დაიწყო - «ბოლოს მაინც მოვაღწიე შენამდე!»- მითხრა და ვიცინოდით, ორივემ ვიცოდით, რომ ეს «ასეთი» თამაში იყო. «მაკა, რა კაი ტიპი ხარო!» - მეუბნებოდა. ამ დროს რეცენზენტი იყო მიკროფონთან «მიჯაჭვული» და ლაშას ვუთხარი - «რამდენს ლაპარაკობს, ამასაც ენა ხომ არ აუცრეს-მეთქი!»
ლაშამ სახესთან სიგარეტი მომიტანა, მე თავი უკან გავწიე. «ერთი ძაფი ზედმეტი გაქვს», - მითხრა ლაშამ, ჯემპრის საყელოდან ხელით გამომიწია და დამანახა. მერე ისევ იცინოდა.
განხილვა რომ დამთავრდა მერხებს შუა გავიარე, ბადრი ისევ იქ იყო. მე ვიფიქრე, იქნებ ვეღარც კი მიცნოს-მეთქი, მაგრამ ბადრის ისეთი აღტაცებული სახე ჰქონდა და მეც ამდენი ხანია, «მახსოვდა» ბადრი - სიხარულით შევხვდით ერთმანეთს - თუმცა, ჩვენს შორის გადაბმული მაგიდები იდგა.
დერეფანში გამოვედი, ხალხი ირეოდა. ვფიქრობდი, წავიდე თუ ლაშას დაველოდო-მეთქი. მალე ლაშაც გამოჩნდა, ჩემსკენ წამოვიდა. ხელი გადამხვია. ბადრი მოვიდა და მითხრა - «მომენატრეო». ლაშა მეორე ხელით ვიღაც ბიჭს ეხვეოდა (მეტი ხელი არ ჰქონდა). გამხდარი ბიჭი ჩვენსკენ იყურებოდა.
ლაშას ვუთხარი, მივდივარ-მეთქი, თვითონ ისევ ქეიფს აპირებდა. «გაჩერებამდე მაინც არ გაგაცილო?»- ვითომ სულ არ აინტერესებდა, სად წავიდოდი. კორპუსიდან გამოვედით თუ არა, კიბეების გვერდით, დაღმართზე განათებულ ძლიერ ფარანს ჩავუარეთ გვერდით.
- ნახე, როგორ ანათებს! - ვუთხარი ლაშას.
- ნუ უყურებ! - მითხრა ლაშამ.
მე მაინც ვუყურებდი.
- მეკაიფები?!
ახლადგამოსულ, შეჯგუფულ სტუდენტებში გავერიეთ.
– დაჯექი, – მითხრა ლაშამ და თვითონაც დაჯდა ფილაზე.
“მე ქალები კი არ მაკლია,”– მეუბნებოდა, – “შენს მიმართ სხვანაირი გრძნობები მაქვს... შენ მაკა კი არა, სულ სხვა რაღაც ხარ!” – თავი მომაყრდნო, ასე ვიქნები ცოტა  ხანსო... არაფერი არ მინდა, ოღონდ ასე ვიყოო... ყველა ქალს ვიცი, რა უნდა, შენი ვერაფერი გავიგეო... – მე არ ვუსმენდი, სულ ერთი არ იყო, რას იტყოდა!
ლაშას ბევრი ნაცნობი იყო. თემურიმ უთხრა ლაშას, ბადრიმ გამაბრაზაო. ლაშამ გამორკვევა დაიწყო. სხვებიც მოვიდნენ, თემური წავიდა. ერთი გოგო იყო, ნონო, ლაშამ მითხრა, საბავშვო ბაღში ერთად დავდიოდითო. ნინომ ლაშას რაღაცა უთხრა, ლაშამ თემურის დაუძახა, – “თემური, ნინოს უყვარხარო!” მერე ლაშა ლიკასთან და ვიღაცეებთან მივიდა. მე ავდექი და ქამოვედი. ლაშამ დამიძახა. მე გავჩერდი. ლაშა ჩემსკენ მორბოდა. “სახლში  მივდივარ” – ვუთხარი – “არ შეიძლება?!” ამასობაში ლიკაც მოვიდა. “ნახე შენ, სად გარბისო!”... “ყურადღება მოაკლდა”... “ისარგებლაო!” წამიყვანეს, მიმიყვანეს, ახლა ოთხნი ვიდექით: მე, ლა შა, ლიკა და კიდევ ერთი კრიტიკოსი. “სტუდენტი ხარ?” – მეკითხება რატომღაც კრიტიკოსი – “მე სკოლის მოწაფე მეგონე!”.. მე ვიკითხე – “ბადრი სად არის?”  “ბადრი რად გინდა?” – მკითხა ლაშამ. “შენ არა თქვი, ბადრისთან მივდივართო?” “ბადრი წავიდა”. ამ დროს გამხდარი ბიჭი ისე ახლოს იყო ჩვენთან, რომ ჩვენი ლაპარაკიც კი ესმოდა.
ლაშა და ლიკას აქეთ–იქიდან ხელჩაკიდებულებს მივყავარ ტაქსის გაჩერებისკენ, თან ლიკა მეუბნება, – “შენ ვინ გკითხავს, ჩვენთან უნდა წამოხვიდეო!” მე შიგადაშიგ ვიქაჩები, მაგრამ მიჭერენ. ბოლოს ტაქსში ვჯდები, უფრო სწორედ, მსვსმენ. ჩემს გვერდზე ლაშა და კრიტიკოსი, ლიკა წინ ზის.
ლაშას ფურცელზე დაწერილი მისამართი ჰქონდა, ვისთანაც სტუმრად მივდიოდით. ლიკა მეუბნებოდა, ლაშასთან ჩენი ხელით მიგიყვანო!.. მაკა ისე მიყვარსო... რა კარგად ხატავსო!.. – არ ვიცი, ჩემი ნახატები სად ნახა.


მაიაკოვსკის ძეგლთან ჩამოვედით. ტროტუარზე დავჯექი - აღარ მოვდივარ-მეთქი. ტაქსშიც რამდენჯერმე ვთქვი - სახლში მივდივარ-მეთქი, მაგრამ არავინ დამიჯერა. ლიკა და ლაშამ ისევ გამქაჩეს. მე თამაში მომბეზრდა და ვკითხე «ძალით რატომ მიგყევართ?»- ლიკას ხელი გავაშვებინე. «ჩვენთან გვინდა, რომ იყო» - თქვა ლიკამ. ლაშა არაფერს არ ამბობდა. ლიკა ჯერ კიდევ ხუმრობდა - «შენი ინტერესი მაქვს!» - ამბობდა - «შენთან მინდა!» «მე არ მინდა თქვენთან» - ვთქვი. «ეს ახლა ნაღდი კახური სიჯიუტეა - სადაური ხარ?» «მთიული». «მეც - თქვა ლიკამ - წამოდი. იცოდე, ძალიან გვეწყინება.» «გეწყინოს!» ლიკა მიხვდა, რომ ვერ დამითანხმებდა და დაგვტოვა - «ქვენ გადაწყვიტეთ». მე და ლაშა დავრჩით. «ავიდეთ, - შემომთავაზა - რამდენი ხანიც გინდა, იმდენი ხანი ვიყოთ. როცა შენ მოგინდება, მაშინ წამოვიდეთ» - მაინც და მაინც არ ცდილობს ჩემს დაყოლიებას. «მაშინ ნახევარ საათს ავიდეთ» - ვიფიქრე, მართლა სულელური სიჯიუტე ხომ არ გამომდის-მეთქი. ლაშა თითქოს შეყოყმანდა, თითქოს არც გაუხარდა. ლიკამ დაგვიძახა, მისკენ წავედით. «მაინც არ მინდა წამოსვლა,» - ვთქვი ჩემთვის - «რომ არ მინდა, რატომ უნდა წამოვიდე?» «ეს რა თამარქალი გაგვიხდა!»- თქვა კრიტიკოსმა.  «არ გინდათ და ნუ გინდათ!» - წამოვედი. ლაშა გამომეკიდა. გავჩერდი. «რა გინდა?» - ვკითხე - «შენ ადი, ხომ გინდოდა?» «მე შენთან ერთად მინდოდა.» «მე დალევა არ მინდა.» «ასეთ კარგ ბავშვს არაყს როგორ დაგალევინებდი!» მერე მკითხა - «მაგათთან არ გინდოდა, ხომ?» თავი დავუქნიე. «ახლა სად მიდიხარ?»- მკითხა. «გადავალ ქუჩაზე და ავტობუსზე დავჯდები». მომყვება. «დარჩი, - ვეუბნები - შენ ხომ დალევა გინდოდა?» «მე იქ მაინც აღარ მივალ». მე წასვლა დავაპირე. «იცი, ბოროტად იყენებ, რომ მაღელვებ» - მითხრა. «რატომ ვიყენებ ბოროტად?» «შენ თვითონაც კარგად იცი!» კოცნა სცადა, მაგრამ მე არ მინდოდა, ჯერ კიდევ გაბრაზებული ვიყავი. გზაზე გადავედით. კიოსკთან გავჩერდით. ლაშა ზურგით კიოსკზე იყო მიყრდნობილი, ტანზე ხელები მომხვია - არ ვიცი, რა იმპულსი გადმომცა, ისე ვუპასუხე ლაშას კოცნას, როგორც ვერასოდეს ვერ ვიფიქრებდი! საერთოდ არ ვიცოდი, ასე კოცნა თუ შემეძლო ან ასეთი შეგრძნება თუ არსებობდა! მაგრამ ლაშასთან ხომ ყოველთვის ყველაფერი ახალი და განუმეორებელია!
«ტუჩებზე თაფლი გისვია?» - ღიმილით მკითხა. მერე მითხრა, თუ გინდა, ტაქსს გავაჩერებ და «კრიტიკაში» წავიდეთო, თუ გინდა, ჩემთან წამოდიო. არ მინდა-მეთქი. თუ გინდა, ქუჩაში ვიაროთო. მე გამახსენდა, რომ აქ ახლოს ჩემი სახლი იყო (ბავშვობისას სადაც ვცხოვრობდი) და იქით წავიდით.
- არ შეგცივდეს, - ვუთხარი ლაშას და კურტკის ზმეიკა ავაუწიე. რაღაცნაირი, «სხვანაირად თბილი» გრძნობა გამიჩნდა მის მიმართ. უცებ მეგონა, ორივე ბავშვები ვიყავით, ან იქნებ მოზარდები...
სპორტულ მაღაზიასთან მივედით. მაღაზიაში შევიხედეთ - იქ  მოტოციკლეტები და თხილამურები დავინაზე და გამიხარდა - «გინდა, გავტეხოთ და მოტოციკლეტები გამოვიყვანოთ?» - ვკითხე. «მე ტარება არ ვიცი». «მაშინ შენ ველოსიპედით წამოდი». «აბა დააორთქლე», - მითხრა -“დააორთქლე, დააორთქლე, ნუ გეშინია!” მე მინაზე დავაორთქლე. მან ზედ მომუშტული ხელი დაადო ნეკის მხრიდან და «ბავშვის ფეხი» დახატა. «წამოდი» - მითხრა. თითქოს ეჩქარებოდა, ან იცოდა მაინც, სად მიდიოდა... ქუჩაზე გადავედით, ხელი ჰქონდა გადახვეული. «ეს ფიჭვები რამხელა გაზრდილა!»- ვთქვი მე. «დიდი ხანია, რაც აქ არ ყოფილხარ?» ლაშა კედელს მიეყრდნო და კოცნა დამიწყო. «გაჩერდი»- ვუთხარი - «გვიყურებენ.» მთელი ტანით ვყავდი მიკრული, არ მიშვებდა. კედლის გვერდზე ბიჭები მიიმალნენ. ჩვენ ეზოში შევედით. ჩემს სადარბაზოში ლიფტი სულ დანგრეული, გაუქმებული იყო. მე შიგ შევიჭყიტე. «ამოდი»,- მითხრა ლაშამ - «ხომ ხედავ, გაფუჭებულია» - ისევ სადღაც მივყავდი. მეორე სართულზე მეზობლის გვარი წავიკითხე. მესამე სართულზე - რატომღაც ვერ გავარჩიე, რა გვარი ეწერა, მუხის კარები იყო. «აქ ვცხოვრობდი»- ვუთხარი ლაშას და კიბეზე დავჯექი. ისიც დაჯდა. «სიგარეტის მოწევა მინდა». «მოწიე». მერე წყალი მოუნდა. «დარეკე და უთხარი, ერთი ჭიქა წყალი მოგცენ» - წამომიარა მე. ლაშამ გაკვირვებით შემომხედა. შემატყო, რომ არ ვხუმობდი. «მიდი». «მერე რა ვუთხრა?» «უთხარი, რომ ერთი ჭიქა წყალი დაგალევინონ». ფეხზე ავდექი. «მიდი, დარეკე, თორემ...» «რა თორემ?» უნდა მეთქვა, თორემ მე დავრეკავ-მეთქი, მაგრამ აღარ დავამთავრე. ლაშამ დარეკა. «ვინ არის?» - გაისმა შიგნიდან. «ქალბატონო, თუ შეიძლება...» «წყალი თქო, წყალი...»- ვკარნახობ. «თუ შეიძლება, ერთი ჭიქა წყალი!» სიჩუმე. მერე: «წყალი ეზოში მოდის!» - კარებს შორდებიან. «წადი და მეც ჩამოვალ» - ვუთხარი ლაშას. თან ჩადის, თან მელოდება. მე კარებზე ზარს ვრეკავ გაბმულად, გულს ვიჯერებ და მოვდივარ. ზოგჯერ სისულელე თუ არ გააკეთე, ალბათ გაგიჟდები!
სტადიონის მხრიდან შევდივართ ეზოში. წყალთან ბიჭების ხროვა დგას. მე წინ მივდივარ, ლაშა უკან მომყვება. წყალს ვსვამ, მომწონს. ლაშაც სვამს. მერე ქვემოთ ჩავდივართ და სტადიონზე გავდივართ ისევ.  მორკალულ რკინებზე შემდგარ კალათბურთის ფარს რომ ვუყურებ, ბავშვობის ინსტინქტები მეღვიძება და ზედ აძვრომა მინდება, მაგრამ თავს ვიკავებ. სტადიონის გვერდზე სამ მწკრივად გაყოლებულ სკამებთან მივდივართ, ზედა რიგში ვსხდებით. ჩვენსკენ «ზდაროვი» ტიპი მოდის. ცოტა ვიძაბები. ლაშას სიგარეტს სთხოვს, ლაშა აძლევს. ის უბრუნებს. «შეიძლება თქვენთან დავჯდე? ცოტა დავილაპარაკოთ» (დანარჩერები სტადიონის უკანა მხრიდან გვივლიან). ჰეგელს და ნიცჩეს ახსენებს. თითქოს ცოტა მთვრალს გავს. ჯამაზი წ.. ვარო. სახელებს გვეკითხება, ლაშა პასუხობს. მერე «ახურებს», მაკა შუაში დასვიო. ლაშა ამბობს - არ უნდაო. ეს ტიპი ჩემზე ამბობს -“ბარტყიაო”. სად ცხოვრობთო? მე ვამბობ - ამ სახლში-მეთქი. მერე რატომღაც ვკითხე - გია წ..-ს თუ იცნობ-მეთქი (ჩემი მეზობელი იყო), ვიცნობო.
მერე ჩვენ ვდგებით და მოვდივართ. ცოტა დაიცადეთო. ცოტას ვჩერდებით. მეუბნება - ერთი წუთით, რაღაცას გეტყვიო. მითხრას-მეთქი. გვერდზე გავყავარ და მეუბნება - გია წ..-სთან ავიდეთო. იქ რა გვინდა-მეთქი. სიყვარულიო. არა-მეთქი და ლაშას ვეუბრები - «წავიდეთ». მოვდივართ. ჩუმად ვართ. გზაზე გადმოვდივართ. ვამბობ – «ჩხუბი არ მოხდა.» «გინდოდა?» «არა». უკან მოგვდევენ. ვჩერდებით. ჯამაზი ჯერ უკან არის, ერთი ბიჭი მოდის, «გამოდიო» - ლაშას ეუბნება. «არ წახვიდე»-მეთქი. მიყავს. ის ბიჭი ცოტა გაკვირვებული შემომხედავს. ჯამაზი იმათში ყველაზე უფროსია. მარტო ვრჩები. ელექტრობოძს ვეყრდნობი. ქუჩაში კაცის ჭაჭანება არ არის. მარტო ჩვენ ვართ. «ჩემს თავს მე თვითონ უნდა ვუშველო!» გამოსავალს ვეძებ. ვიცი, როგორი სიტუაციაც არ უნდა იყოს, გამოსავალი ყოველთვის არსებობს. თან რაღაც უცნაური რწმენა მაქვს, რომ არაფერი ცუდი  არ მოხდება! ამ დროს ვხედავ, ტროტუარზე ორი გოგო «მოცანცარობს». იმათ ჩამოუარეს, მე მიახლოვდებიან. ჩერდებიან - ალბათ ტაქსს უცდიან. მე ისევ ისე ვდგევარ ბოძზე მიყრდნობილი. «ერთი წუთით...» - მივმართავ - „ტაქსს უცდით?» «კი». «მე და ჩემს მეგობარს ბიჭები გადაგვეკიდნენ და ერთად წავიდეთ, კარგი?» მერე რატომღაც დავუმატე, ვითომ ნაცნობები ვართ-მეთქი. - რა გქვია? - მკითხა, რომელიც უფრო კარგი გოგო იყო. - მაკა. - მე ეკა. მას სულ არ შეშინებია, თითქოს უხაროდა კიდეც. მეორე ჩუმად იყო. ტაქსმა ჩამოუხვია, ხელი დაუქნიეს. გაჩერდა. - ლაშა! - დავუძახე. არც მოუხედავს, ზურგით იდგა, ალბათ ვერ გაიგო (მოშორებით იყვნენ). მეორედაც დავუძახე, უფრო ხმამაღლა. სანამ ის გაიგებდა, ჯამაზი უკვე ტაქსთან გაჩნდა. სხვებიც გამოიქცნენ. გამოიქცა ლაშაც. ჯამაზიმ ხელი დამიჭირა. მე გავიქნიე და გავაშვებინე. ტაქსში მინდოდა ჩაჯდომა, მაგრამ მეორე გოგო გაჩხირულიყო კარებში, ვერც ჩაჯდომა მოეხერხებინა, ვერც გამოწევა. გავწიე და ტაქსში შევხტი. მერე ისიც ჩაჯდა. ლაშაც მოვარდა და წინ დაჯდა. «ხვალ ბიჭებს მოვიყვან, ავჩეხავ მაგათ!» ტაქსი ქუჩაში მიქრის. ეკა მეკითხება - «თქვენ შეყვარებულები ხართ?» - თამამი და კარგი გოგოა. «თითქმის». «რაა?» - ვერ გებულობს. «დაახლოებით» - ვამბობ უფრო ხმამაღლა.
დიდუბეში ჩავდივართ. «გოგოების გასაგონად ვთქვი», - ამბობს ლაშა - «მე აქ აღარ მოვალ... შენ გინდა?» «არა». მერე რამდენჯერაც ამ თემას დავუბრუნდებოდი, იმდენჯერ ბრაზობდა. «გინდა, მოვიდე შენთან, ძალით წაგიყვანო და გაყურებინო, ამათ როგორ ავჩეხავთ!» «ხომ იცი, რომ არ მინდა». «მაშინ გაჩერდი!» «ბოლო ინფორმაციაა, სანამ ზემოდან სხვები არ გადაფარავს, ძალაუნებურად მაგაზე ვიფიქრებ... აბა, შენი დანა მაჩვენე!» მაჩვენებს, ზედ ციყვი ახატია.
მეტროს გაჩერებაზე ვზივართ. ბოლოში წავიდეთო, მეუბნება. მივყვები - ბოლოში ვსხდებით. მკოცნის. ვცდილობ, გავთავისუფლდე, მაგრამ არ მიშვებს. ძალით ვუჭირივარ და დიდხანს აგრძელებს. მერე ისევ ვლაპარაკობთ. თვალებში ჩავხედე - ვნების მეტი ვერაფერი ვერ დავინახე.. სხვა მხარეს გავიხედე. სახლში არ მიშვებდა, ამბობდა, ჩემთან წავიდეთო. «რატომ არ მოდიხარ?» «არ მინდა.» «ერთი ღამე რომ არ მიხვიდე სახლში, არ შეიძლება?»- ეგონა, მშობლების მეშინოდა - “შეგიძლია, რომ წამოხვიდე?” «შემიძლია». «მაგრამ არ გინდა, არა?.. გგონია, მერე ჩვენ ასე აღარ ვიქნებით?..» «როგორ?» «გგონია, მე შენთან აღარ მოვალ?» « ნუ მოხვალ!».... ხვდება, რომ ამ ლაპარაკს აზრი არა აქვს, ვიღაც გოგოზე მიყვება, მეორე სართულიდან გადახტა, თავის მოკვლა უნდოდაო. «მერე? გადარჩა?» «მარტო ფეხი მოიტეხა». «კმაყოფილია?» «რაზე, ფეხი რომ მოიტეხა?» «არა, რომ გადარჩა». «არ ვიცი, არ მიკითხავს». მალე მეტრო დაიკეტება. ლაშა კიდევ მთხოვს, ჩემთან წამოდიო. ბოლოს ამბობს -»ცარიელ ოთახში ჩავიკეტები და ვიყმუვლებო!» - ხუმრობს. მერე სერიოზულად უმატებს - «იცი, თუ არ წამოხვალ, ძალიან ცუდად ვიქნებიო». «მერე მე რა, შემეცოდო და წამოვიდე?!» - აგრესიული ვხდები. ვეუბნები - გაცილება არ მინდა, მაინც ერთი გაჩერება მაქვს-მეთქი გასავლელი. ხელი გამიშვა და როცა მეტრო მოვიდა, ჩავჯექი და ის იქ დავტოვე. შევხედე. ისიც მიყურებდა. სანამ მეტრო დაიძვრებოდა, ვუყურებდით ერთმანეთს. როცა დაიძრა, ისევ ვუყურებდით. მერე წინ კედელი ჩამოგვეფარა.


-
- იცი, ლიამ მაწყენინა, მითხრა, რომ აღარ ვუყვარვარ! - ლალის შევჩივი.
- რატომ? მასე ხომ მეც შეიძლება მითხრას, რანაირი ყოფილა!.. იქნებ გუგა უყვარს!?..
მეტეხის ქუჩას მივუყვებით.
- რა კარგ ადგილას ცხოვრობ, შენი სახლიდან მეტეხი ჩანს!
ეზოში შევდივართ. ჩვენსკენ უზარმაზარი ნაგაზი მორბის, ძაღლი ჯერ ჩემს მარცხენა ხელს იდებს პირში მაჯიდან იდაყვამდე, მერე მარჯვენას.
- ნახე, როგორ გამეცნო! - მეცინება, - რა ქვია?
- გრაფი.
ლალის თავისი ნახატები გამოაქვს ეზოში. ძველი თბილისის ესკიზებსაც მაჩვენებს. პატარა ბიჭია ეზოში - არაფრით მოისვენა, მიეპარებოდა ლალის და შპრიცით თმებზე წყალს ასხამდა.
- მოდი-ხოლმე და თუ გინდა, მეტეხი დავხატოთ, - მითხრა ლალიმ.
- აუცილებლად მოვალ.
გრაფი მაცილებს, გზის ბოლომდე მომყვება.

-
მეორე ოთახში გავდივარ, ცოტა ხნის მერე ლიაც შემოდის - შენ გამოგყევიო. ოთახში ჩვენს მეტი არავინ არ არის.
- აღარ ვჩხუბობთ? - ვეკითხები. ვითომ ვერ ხვდება, რაზე ვეუბნები.
გუგას დახატულ ნატურას მაჩვენებს - ჯერ დაუმთავრებელია. სუფთა იაპონელის ფიგურაა - ტანმორჩილი, ოდნავ დაგრეხილი კიდურებით. კანი - ზოგან ყვითელი, ვარდისფერი, რუხის სხვადასხვა ტონალობები... გარდამავალი ჩრდილებით - იასამნისფერი, მოცისფრო, ჭაობისფერი...
- მართლა ასე ხედავს, თუ იმას ამძაფრებს, რასაც ხედავს?!
- კი - მეთანხმება.
მერე მეუბნება -“მელა ყურძნის სიყვარულით ღობეს ლოკავდაო”- თუ რაღაც ამდაგვარ ანდაზას. ყოველწუთს მახსენებს, გუგა რომ «მიყვარს». უკვე აღარ მაღიზიანებს.
- პირიქით! - ვპასუხობ ღიმილით.
- ნახატები ყურძენია, გუგა ღობე?
- სწორედ აზროვნებ.
არ მოეწონა, რატომ, არ ვიცი. რაღაც სიტყვა მითხრა, აფერისტი ხარო თუ რაღაც ამდაგვარი, ვითომ გუგას ვატყუებ!
ლიამ ადგომა დააპირა.
- არ ადგე, თორემ გადავვარდები! - ვუთხარი. კუბიკზე ვიჯექი და ზედ ვიყავი მიყრდნობილი.
ის მაინც ადგა. მე გადავარდნა დავიწყე. მუცლის პრესი მაგარი ამქვს, სულ რომ დავწოლილიყავი, მაინც არ დავვარდებოდი. ლიამ ჯემპრის სახელოზე მომქაჩა. მე მაინც «დავწექი». ლია წავიდა და მიმატოვა. მე ვწევარ ასე ჰაერში გაშეშებული და ვფიქრობ - ახლა ვინმემ რომ დამინახოს, რას იფიქრებს, რატომ წევსო გუგას დახატული შიშველი ნატურის წინ - ვინ იცის, რა პათოლოგიად ჩამთვლიან!..


-
რედაქციაში ვარ ლაშასთან, ლიკასთან და თემურისთან ერთად.
ერთი ამხანაგის ნახვა მინდოდა, სახლში არ დამხვდა და შენ შემოგიარე-მეთქი.
- მაკა, მე რა შენი ამხანაგი ვარ! - ლაშა იცინის, ფეხები აიქნია, კინაღამ გადმოვარდა სკამიდან.
ლიკა თავის სკოლისდროინდელ, ანუ თავისი პირველი სიყვარულის ამბავს გვიყვება - როგორ წავიდა უკან-უკან, როცა «ის» ოთახში შემოვიდა და უნებურად ჩაჯდა წყლიან ტაშტში, არ შეიმჩნია (მაგიდა ეფარებოდა), ვითომც არაფერი მომხდარა, სანამ ის ოთახიდან არ გასულა!
რაღაცა მოყვითალო ფერის არაყს სვამენ. ცოტა ღვინოც აქვთ. მეც ვსვამ სიყვარულის სადღეგრძელოს - სიყვარული ავადმყოფობაა და მეცოდება ის, ვინც შეყვარებულია-მეთქი!
კედელზე გალაკტიონის სურათია, მოყვარული მხატვრის მიერ დახატული.
- მოგწონს?
- ისე, რა.
ლაშა სიმღერას იწყებს:
«მიგორავს, მიგორავს, მიგორავს პიპია...»
ლიკაც ჰყვება -
«მიგორავს პიპია ვარდისფერ გზაზე...»
მაღალ ხმაზე მღერის, სუყველას ხმას ფარავს.
- რა ხმა აქვს! - თემური ფანჯრებს ხურავს.
მერე სადღაც წასვლაზე ლაპარაკობენ, კარგად ვერ გავიგე... ხომ წამოხვალო - ლიკა რაღაც გეგმებს აწყობს, თითქოს ჩემი და ლაშას გაპარვის.
- სხვა მიყვარს, - ვამბობ.
- ვარიანტებს არჩევს, - ეუბნება ლიკა ლაშას.
- ერთხელ ერთ ბიჭს ვუთხარი: «ღამე შენთან დავრჩები» და იცი, რა მითხრა: - ბებიაჩემი უნდა მოვიდესო!
ლაშას «იდიოტური» სახე უხდება: - მე კიდევ, ერთმა გოგომ იმიტომ მითხრა უარი, შენს ძმაკაცთან ვიწექიო!
ლიკამ საქმე ვერ გაარკვია.
- წამო, მეორე ოთახში გავიდეთ, - მითხრა ლაშამ.
მეორე ოთახში ბნელა, სინათდის ანთება აზრადაც არ მოგვდის, მაშინვე კოცნას ვიწყებთ - შევხედეთ თუ არა ერთმანეთს, რაღაც მაგნიტივით მიმიზიდა!
მერე წყალი მომინდა.
- აი, აქ არის წყალი, - ლაშა მომყვება.
მერე წყლის გვერდით იატაკზე ჯდება - მუხლზე მკოცნის:
- შენი სულიც მიყვარს და სხეულიც!
- წამოდი, - ვეუბნები.
უფრო მოხერხებულად ეწყობა - კედელზე ზურგით ეყრდნობა და ფეხებს შლის. წამოსვლა აღარ უნდა.
- ადექი, რა, - ვეუბნები, - მართლა პატარა ხომ არა ხარ!
- მიყვარხარ, - მეუბნება, - ახლა მიყვარხარ!
- რა იცი, რომ ხვალე გეყვარები?!
სისულელეები მეწყება: თავის გაწირვის სურვილი თუ გაქვს-მეთქი, ვეკითხები.
რისთვისო... ეროვნულ მოძრაობას შევეწირო, ნაღდად არ მინდაო. 
        ისეთ ვინმეს რომ უყვარდე, ვისაც არ იცნობ და ვერც ვერასოდეს ნახავ, თუ გინდა-მეთქი,  რად მინდაო...
- რაკი ვერაფერს გამორჩები?
ისევ იმათთან ვბრუნდებით. თემური და ლიკა ანა-მარიას იხსენებენ, რომელიც ფარდას ჩამოხსნიდა და კაბის მაგივრად შემიოხვევდა შიშველ სხეულზე...


-

ავდგი თუ არა ფეხი ხატვის სტუდიაში, მაშინვე გუგა გამეჩითა - რა დაემართა, არ ვიცი, დამინახა თუ არა, გამოქანდა ჩემსკენ.
- ეხლა მე სახლში წავალ და 15 წუთში ამოდი, კარგი?
- კარგი.
იფიქრა, ალბათ ვერ გაიგოო, მეორედაც გამიმეორა და გაქრა.
15 წუთი არც არის გასული, მის კიბეებზე ავდივარ. ქვედა სართულიდან ავიხედე და ვიგრძენი, კარებთან იდგა - კარები ოდნავ გაიღო და მიიკეტა. როცა ზარი დავრეკე, ფეხის ხმა ჯერ დაშორდა კარებს, მერე ისევ მოუახლოვდა.
შესვლისთანავე მეხვევა, მერე ოთახში შევყავარ. ლოგინზე მაწვენს, ტანსაცმელს მხდის - ახლა მე აღარ მინდა ის, რაც ადრე მინდოდა. ფაქტიურად სექსის იმიტაცია გამოგვდის.

მერე მშვიდი სახით ზის სავარძელში.
- წავალ, - ვამბობ.
- ცოტა ხანს კიდევ დარჩი. საერთოდაც, რატომ არ მოდიხარ, მოდი ხოლმე, თუ გინდა, სულ ჩემთან იყავი!
  ...
- კარგი, - ვეუბნები. ვიცი, რომ აღარასდროს აღარ მოვალ.


-

ნიკა ფეხებმოკეცილი ზის ტახტზე. კარტს ურევს, არიგებს.
ზედიზედ ვაგებ.
- აბა რა გეგონა! - დამცინიან. უკვე მერამდენედ «არ მიმართლებს.»
- აღარ მინდა! - კარტს მაგიდაზე ვყრი.
ნიკა და ლელა მიდიან.


-

მარტო ვრჩები. ბინდდება. ოთახში ჩრდილები იწყებენ ბორიალს.
ჩემს წინ პარასკევაა. ვზივარ და შევყურებ.
მის გაფართოებულ თვალებში ვჩანვარ...
- შენს მეტი არც მყოლია არავინ არასდროს! - ვჩურჩულებ.
ხელს ვიწვდი მისკენ...

შეღამება ლილისფერ ფარდებად კიდია ფანჯრებზე.


                                                        * * *