სახლიღა შემორჩა ქვითკირის
თვალებზე სიბერის ღარები
აბიას არავინ მისტირის
ურემზე შეუბავს ხარები

გზადაგზა ურმის თვალს აწვება
ბილიკზე ტბორი და ჭყაპია
გაგიჟდა ! თქვეს სოფლის კაცებმა
არავის არ უსმენს აბია

ურემზე ლოდები უყრია
ხარები დასისხლეს ეკლებმა
აბია გლეხია გულღია
და გული გზადაგზა ეღლება

ცა სეტყვავს მიწას და წყნარდება
აბია გზას მისდევს სეტყვიანს,
შეჰყვირებს ძლიერ რომ მწარდება
და მთებიც რაღაცას ეტყვიან

ცხელ წყურვილს წყაროსთან იამებს
დაჯდება ცოტახანს ისვენებს
ჩამობანს ხარებსაც იარებს
და მთისკენ გარეკავს ისევე

საღამოს ტყეს გლეჯენ ქარები
ხევ და ხევ ტურები დარბიან
დღისით კი ბღავიან ხარები
თავისას არ იშლის აბია

გადიან დღეები, თვეები
და წარსულს ბარდება ყოველი
ივიწყებს ქარიშხლებს ტყეები
ივიწყებს აბიას სოფელი

წლებს შემდეგ, პატარა საყდარი
სოფლელებს მთის წვერზე ეპოვნათ
არავინ არ იცის სად არის
აბია გიჟი რომ ეგონათ