ჩემო აივანო და ჩემო ადათო,
ჩემზე ძვირფასი შენ დღეს რაგაქო,
რატო დაეცა ჩვენი ერის ასე დიდება,
თუ სული ხმაა კარტოფილზე არ იყიდება,
ჩანგო,ხმაურო უსიამოდ რეკენ ზარები,
ვერ ვნახე წამი წუთის გარეთ განაწამები,
სისხამმა დილამ შვილივით რომ ზურგი მაქცია,
თუ სამყაროა ,მე ვენახად გადამაქცია,
ჩემო სამყაროვ უნაიროდ არა დავღვარე,
არცა სამოთხევ არცა ხვალის,ბაღი დავბარე,
სიჩუმის ბურთი კარში არის,შეჭედეს ხმალი,
გაიქცა მიწა დაიქცევა იმ ბედით წამი,
შუშამ და მიწამ უსამყარო სამშობლოდ ნახა,
და ამის მქნელი მიპასუხე დღეისთვის რა ხარ,
ჩანაფიქრს გავდა სიძულვილის ჩუმი იარა,
და სამყაროა სიკვდილისა,ჩამოსვი?არა,
ეს ქედებია მარტინესის, ფრანგი, ყმული,
სამყარო შორით განშორების, სიტყვა ზმუული,
რა შორი არის გახევება, ასე წყებაა,
და სამყაროა, სიყვარულის წამოწყებაა,
საჩემო არა,არც მაცადე ჩემი განისა,
ცხენად რომ მოკვდე,მეგობარი გყავდეს თავისთან,
შიში და ძვლები ერთიანად გაშორდა საყდარს,
დავწერე ასე და გავავსებ დაცლილ მე დავთარს,
შუშების ბოლო და საყვარლის ასე რაობა,
ვერ გამოვხატეთ მომენტისთვის ჩვენი მზაობა.

თ.გუბელიძე