ვკვდებოდი ღმერთის ირგვლივ,
ენამოუსწრებელ ბიჭად,
ჩემი ანცობით და ყირაობით,
უხეშად ვჩანდი და მშვიდად ვჩანდი,
თუ რამე ვიცხოვრე - გამოვღმურძლე,
ნაბიჯ-ჯაბიჯ და დინჯად,
როგორც თაფლში ყვითლად ჩაფენილი,
ქარვის ნატეხებად - ფიჭა,
სიცოცხლე ვღეჭე დაუდევრად,
იმანაც მღეჭა - ღირდა,
ისე მიხშობდა საყლაპავს,
ამოსაქთმელი სიტყვა,
სულაც ვერ ფიქრობდა მომდევნოზე,
მომდევნო აღარ იყო სიტყვა.

ვკვდებოდი ღმერთის განაპირას,
ვკვდებოდი ღმერთის მიღმა,
კვდებოდა ღმერთი სიცილით,
უღმერთოდ კვდებოდა დიდ ხანს.