ავდარს დღესაც ვერ უპოვეს ავდრობა,
შიში,ქუჩა და სახელი ავდრისა,
რევლოვერსაც თუ კი ქვია გართობა,
შუქის სხვივი ისევ ბადრი მთვარისა,
ასე ნათქვამს ელდა ედო კელიად,
და სამყარო თუ კი ასე ძველია,
დაგვმორჩილდეს ურჯულო და ბერია,
და ქვეყანა, არავისი, ჩვენია,
რომ სამყაროს ქუხდა ფიცარ ნაგები,
იყო ერთი გაღიმება წყევლადა,
დაუხიეთ ეგ წითელი ფარდები,
დარჩეს დარი ისევ ავრდის ბევრადა,
საქმე შუქი საქმე ელდის მაგვარი,
ზამთრის წვიმა შემოდგომას მახსენებს,
და თუ ხმალზე ისე ხელი წავკარით,
მაშინ ვნახავთ ვინ იპოვის მნახველებს,
ასე ქარი ავდრის ჩუმი ბროლია,
მე კი ზეცა გათენება მგონია,
ჩუმი აზრი ვიმარაგოთ გაისად,
თუ დაგვჭრიან მოგვიწვავენ ნაისრალს,
ასე დარდი აზრებს შემოეჩვია,
მე სამყაროს კიდეები მერჩიან,
სამყაროში შუქი დარდობს ოცნებებს,
და შარაგზა ხალხიანად მოცელეს,
ფიქრი ავდრის ,ფიქრი ისევ არია,
და სამყარო ერთი დიდი წამია,
თუ შეხედავ გახელილი თვალია,
ორპირობა ისევ ჩვენი ბრალია,
რადგან მოსვლას ასე არვინ ჩქარობდა,
რადგან ჩაჩქანს უცილობა ეწადა,
ჩონგური რომ სიამაყით გალობდა,
ვგრძნობდი მაშინ უნდა გამომეცადა.

თ.გუბელიძე