შეიძლება ოდნავ ბანალურია ლექსის შინაარსი, მაგრამ ძალიან მოსაწონია ის, რომ ლექსს გააჩნია თავისებური დრამატურგიული განვითარება, თავისი მოულოდნელი კულმინაციით, რომელიც კარგად არის შეკრული საფინალო დასკვნით.

არსად არის მეტი ან ნაკლები მარცვალი, თუმცა, მაგალითად ეს ადგილი "და დავსვი საბედისწერო კითხვა" ევფონიურად მოისუსტებს.

ბოლო სტროფსაც გავაშალაშნებდი ოდნავ. კერძოდ "ის", "ეს"და "იმ" მეზედმეტება მე, პირადად.

საერთო ჯამში სუბიექტური გრძნობების გამომხატველი, უწყინარი, მაგრამ არცთუ დიდი მხატვრულ-ლიტერატურული ღირებულების ლექსია, თუ იმ ერთ პატარა კარგ მგინებას არ ჩავთვლით, რისთვისაც ღირდა მისი დაწერა.

წარმატებები!

პ.ს. ძალიან თავისუფლად არის შესაძლებელი, რომ მე ვცდებოდე :)

ძალიან პირადულია.