ჩვენი დრო და იალაღი დაისისა,
არა მჯერა მე განდგომა მაისისა,
არა მჯერა ნაწვალები შემოდგომა,
ფეხის მთაზე უგულობით შემოდგომა.
წამი ფიქრობს აზრი ასე დამიამა,
რო დაქროდა ასე აზრებს სახიერი,
ვიცოდი და მჯერა წყრომით დაიარა,
შვილი წამის შვილი ბედის ნაშიერი,
ასე აზრებს უგულობით შენახები,
მე მიქადის დაღუპული ვერაფერი,
აზრებს ცამდე დარდი ედო კელიად,
და სამყარო ასე არის ძველია,
შუქი სხივი და სახდელი სიზმარი,
ვიცი ასე გამარტება წვალობდა,
მითხარ ჩემო შენიანი მითხარი,
თურმე ბედი დაღამებას ჩქარობდა.

თ.გუბელიძე