ლურჯი  ჟაკეტი,  ცისფერი თვალი,
არ მითქვამს მისთვის ჯერაც,  მართალი,
მკითხა ძვირფასმა:  "ქარბუქი მოქრის?
  დავნთებ ცეცხლს  და  გაგიშლი ლოგინს"

ვუთხარ: "ძვირფასო,  დღეს, ვიღაც  ციდან,
თეთრი  ყვავილის ფანტელს  გვაყრიდა,
,  გიმიშლი ლოგინს, გამითბობ ბინას,
უშენოდ ,სულშიც ქარბუქი გრგვინავს.

Голубая кофта. Синие глаза.
Никакой я правды милой не сказал.
Милая спросила: «Крутит ли метель?
Затопить бы печку, постелить постель».
Я ответил милой: «Нынче с высоты
Кто-то осыпает белые цветы.
Затопи ты печку, постели постель,
У меня на сердце без тебя метель».