კარის შეღება რომ გიჭირს, მზერა სხვა საგნებზე გადადის. ირგვლივ თითქოს ადგილი არაფერს შეუცვლია, მაგრამ დროის ანაბეჭდი საგნებს მაინც აჩნიათ.

აივანი ოდნავ მორყეულა და გახუნებული საღებავი აქა-იქ აქერცლილა. შეშის უზარმაზარი ღუმელი, რომელსაც ღარიბ ზამთრებში ყველა ეფიცხებოდით, ეტყობა მოუპარავთ.

ფეხსაცმლის სადგამიდან ფეხი არ დაუძრავთ ფეხსაცმელებს, ჯიუტად ატუზულან — თითქოს თავიანთ პატრონებს ელოდებიან. ფეხსაცმლის სადგამის ზედა თაროებზე ფურცლები ისვენებენ გაურკვევლი იეროგლიფებით.

ოთხი სარეცხის თოკიდან მხოლოდ სამი დარჩენილა. ისინიც ისე გაცვეთილი და დახეულია, მავთულხლართს ჰგვანან.

უყვავილებო ქოთნებიდან მხოლოდ გამხმარი მიწის სუნი იფრქვევა. ჭერზე მიკრული ბუდის მიწაც ეტყობა დიდი ხანია მიატოვეს და მერცხლები დიდი ხანია აღარ გინახავს.

თვალებს ხუჭავ და მზერა ისევ სხვა საგნებზე გადადის. ცალი ხელით ცივ სახელურს ებღაუჭები, რომ წონასწორობა შეინარჩუნო, მეორეს კი სივრცეში ისე უსუსურად იშვერ, თითქოს შესაძლებელი იყოს მოგონებებს ხელით შეხება.

შენი წარსულის ამღვრეულ დერეფნებში, როგორც დილის ინდუსტრიულ ნისლში, ყველაფერი წამით ფორმას იძენს და მალევე უბრუნდება პირველად განურჩევლობას. ცდილობ ბუდიდან გადმოვარდნილი ბრმა ბარტყივით მათ უკან დაბრუნებას, მაგრამ ვერ ახერხებ — რაღაც გამძიმებს, რაღაც გაბრკოლებს.

ხანდახან იმაშიც ეჭვი გეპარება, რომ ეს მოგონებები ნამდვილია. და არა, ეს არ არის განყენებული დაეჭვება ცხოვრების ამაო სრბოლაზე. ისე დაიღალე და ისე დაბერდი, რომ ვერ შეამჩნიე — ყველაფერი, რაც ოდესღაც პირველად მოხდა, მხოლოდ საკუთარი თავის უსასრულო გამეორებაა დასაწყისის გარეშე.

ამ აივნის სიმაღლე და ქარის ზუზუნი გეძახდა. გეძახდა განცვიფრება, თუ როგორ შეეძლო ბაზრიდან მომავალ, საქონლით დატვირთულ ქალს შეჩერებულიყო ლამაზი ყვავილების დანახვაზე და საყიდლების სიაში ერთი პუნქტი დაემატებინა.

გეძახდა ყვავილები ქოთნებში და ყვავილები სარეცხის თოკზე გადაკიდებულ დედის კაბებზე. გეძახდა დედის ხელი, ჯერ თოკის ჩამოწყვეტის გამო შენს ლოყაზე შეჩერებული, მერე კი იგივე ხელი — ცხელ შუბლზე, მარმარილოს სიცივით.

იყავი ისეთი მსუბუქი, რომ დახეულ ფეხსაცმელებს ვერ გრძნობდი და ვერც მიწას გრძნობდი. მაგრამ როდესაც გრძნობა ისწავლე, უკვე გვიანი იყო და ის ბარტყიც ბუდეში ვერ დააბრუნე.

გეძახდა ყველა ის სიტყვა, რომელიც ღარიბ ზამთრებში ღუმელზე მიფიცხებულ ვიღაც კაცს უთქვამს, მაგრამ სიტყვები უკვე დავიწყებული და შინაარსგამოცლილია.

კარის შეღება რომ გიჭირს, მზერა ისევ სხვა საგნებზე გადადის. რატომღაც საგნები შენს ფიქრებში უფრო ცოცხალია, ვიდრე ისინი, რომელთა შეხებაც შეგიძლია.
იქნებ ის ხმებიც, რომელსაც ცარიელი სახლი გამოსცემს, სულაც არ არის ბგერები, რომლებსაც რეალური საგნები გამოსცემენ,
იქნებ ისინი უბრალოდ ხმებია, რომლებიც კარგა ხანია საკუთარი ცხოვრებით ცხოვრობენ
და შენ კიდევ ერთხელ, როგორც დაუპატიჟებელი სტუმარი მათი სიცოცხლის კალაპოტს ცვლი,
კარის შეღება ამიტომ გიჭირს...