ცხოვრების ორომტრიალში,
ვიდგამ ფეხს "შეუცოდველი",
რა ჩაიფიქრა ღმერთმანმა,
როცა მშვა, ჩემი მშობელით?

გზა, ბილიკებს და ფართე გზებს,
ორსავ წუთ, წუთისოფელით,
მივუყვები და გვალვისას,
მეამა წვიმა, ყოველი...

მეტაფორებით გაჟღენთილს,
სამყაროს მიეთ-მოეთით,
ვძერწავ და ვანგრევ ყველაფერს,
რაზეც კი ვიყავ მშრომელი.

ქარშეჩენილი დღეები,
ქარიშხალს ჰქმნიან რტოებში,
თუ ესეც არა მეწადდა,
ნეტავ აქ რისთვის მოვედი?!

თითქოს ხილულ ვყავ ცხოვრების,
ყოფა-არყოფის მსტოვრები,
საწუთროს ორომტრიალში,
ფეხს ვიდგამ "შეუცოდველი".

რა მეთქმის...ნაიბარაზე,
ღმრთის იმედი და შიში მაქვს,
თუმც სიკვდილს მისით ვერ ვიხსნი,
მაგრამ გული კი, ხსნილი მაქვს.

მ.მატარაძე.