კარგი ლექსი,  შესანიშნავი თარგმანი.
ანნა ახმატოვას ლირიკა  ძალიან მომწონს და თითქმის  ყველა  მისი ნაწარმოები წაკითული მაქვს, ეს ქართულად ლამაზად თარგმნილი ლექსები  ხო  სიამოვნებას მანიჭებს .
დიდ მადლობა ნინო დარბაისელს საინტერესო  ინფორმაციისთვის , მთარგმელობისთვის ,კომენტარებისთვსი  და  ჩემდამი ყურადღებისთვის.

ეს არ ემატება ტექსტში და  და აქ იყოს მუხასთვის

მთარგმნელისაგან:

ეს ერთსტროფიანი, ჯვარედინად გარითმული ლექსი თითქოს წინააღმდეგობაშიც კი მოდის ანა ახმატოვას ადრინდელი პერიოდის სასიყვარულო ლირიკასთან, ნიუანსებითა და ნახევარტონებით რომაა ცნობილი.
    ვფიქრობ, არ სჭირდება დიდი გამოცნობა, თუ  ვინ უნდა იგულისხმებოდეს “მაწანწალა- ბულბულში”, მე ვიტყოდი, აქ ყველაზე მჭახე გამონათქვამში.
    მაწანწალა  ბულბული - ეს გასტროლიორი- მომღერალია, რომელთანაც ღამ-ღამობით  ლირიკული სუბიექტის  სატრფო დაიარება.  ( უფრო - ტიპობრივი მოდელი მგონია. ბიოგრაფიული რეალია აქ რაიმეს დაზუსტების საშუალებას არ იძლევა- ნ. დ.)
    დიახ, კი არ მიდის  მისი კაცი ერთჯერადად, არამედ დადის-დაიარება, რაც ხაზგასმულია ლექსის დასაწყისშივე.
  მოდით, ასე ვთქვათ, სიყვარულის, როგორც თავისებურად, აკრძალული ხილის კონცეპტი აქ უკვე მკვეთრად  გარდაქმნილი ჩანს… რად? 
…ამჯერად ქალს ართმევენ რაღაცას, რაც უკვე თავისად დაუგულებია.  სამგზის გამეორებული “სიტკბო”,  შედარებული თაფლსა და კენკრასთან, რომელიც ფინალში გრადაციის ეფექტზე ჩანს გათვლილი,  “მაწანწალა- ბულბულის”  ტკბილი ხმის  - როგორც განშორების მიზეზის  ხაზგასმას უნდა ემსახურებოდეს.
აქ, ძნელია, არ გაგახსენდეს პაოლო იაშვილის:

ქმარმა გაცვალა მომღერალ ქალში
ჩემი ცოდვილი პატიოსნება.
(“ელენე დარიანი წერს უბრალოდ და აბნეულად”)
    მოგვიანებით ანა ახმატოვა შეეცდება ისევ აკრძალული ხილის კონცეპტი აღადგინოს თავის ლირიკაში.
  ხელიც საკმაოდ გაწაფული აქვს საამისოდ, ოღონდ ვნება…  ო, ვნება!
  ჩემი ფიქრით, უფრო  ჩავლილი  ვნებიანობის გახსენება  გვრჩება ხელთ.       
    და პირადად ჩემთვის ეს შთაბეჭდილება უფრო და უფრო ძლიერდება  ა. ახმატოვას ასაკის მატებასთან ერთად.
    ამას დავუმატოთ  მისი მუდმივი ყოფითი პრობლემები.
  როგორც ჩანს,  მხოლოდ სიყვარულს კი არა, პოეზიასაც სჭირდება რუსთველისეული  ,,სიყმე და მოცალეობა”