იყო და არა იყო რა,ცამ უენობით დამნაცრა,
ვიცოდი არსი ბევრისა საც ცნობილია ბეგარა,
ვიტყოდი მქონდა სადილი ვიძახდი ცოტა დამაცა,
ვთქვი გაღიმება ივლისის და სამლოცველო ვეღარა,
ასე სულში დგას სიცივე,ასე მართობდა ხმალია,
და სამყაროში ხილული ერთი გმინავს და იცოდე,
ყოველი შენი მხილველი ის უხილავი გვამია,
რომელიც ცამდე აგიყვანს შენც და დარჩენილ სიცოცხლეს,
ასე დუმს შიში მაყვალთა და სახილავი ერთობა,
დუმს ახლო არის ნაპირი მზის მრისხანება მგონია,
იქუხა ცაზე დარდებმა და საშოვნელად ეტყობა,
დიდი ცის ლაჟვარდს გავყურებ ცაც კი ობოლი გვყოლია,
ასე ვუმზერდი პირიმზეს თუ კი შიში მაქვს მალვისა,
ასე დიდი და წყალობით გასხლული ფიქრის ჩემი რა,
ვიტყოდი ამბად საზღაურს სამარადისო წამლისა,
იბრძოდა განზე ივლისი და საზღაურად სემირა,
უბნები ალბად გალესეს და საყვედურად მაისი,
შიში ბინა და ემალი ქვის უბიწობის ბრალია,
დავკარგე ქვევრი სახდლისა და უბიწობის ხალისი,
და გახელილი ისევე ორი უსიტყვო თვალია,
შენამდე ალბათ გზანია,გზა უხდებოდა სამზერად,
ათასგზის ბედი ვიხილე სულ უსიტყობით მეგონა,
მე ლოცვის ხიბლით დილიდან ასე თუ რამის არ მჯერა,
მინდოდა მტრებსაც ეჟვანი თავისი გამოეგონათ...

თ.გუბელიძე