კაი, თუ ძმა ხარ, ვინღა თესავს მარცვალს ლექსებში,
ან რას მოიმკის მომავალში, ვისღა ადარდებს?!
ხალხს ყველაფერი მირთმეული უნდა, დღესვე, შინ,
ხვალისთვის საქმეს ეშმაკიც კი აღარ გადადებს.

შენ კი დგახარ და აფხვიერებ, მაინც, თაბახებს.
მელანში მშვიდად განაზავებ, ხელით, დროს - მავალს.
შენს პოეზიას აქ, აწმყოში, მძიმედ ამარხვებ
და მომავალში აურაცხელს ელი მოსავალს.