Რადგან გულის ძახილი
მიყვებოდა ამბებს და
Მიჰყვებოდა ლაბირინთს
ჩემი კᲣბოს ფიცარი,
მსურდა შენი სიცოცხლე
სადმე გადამებეჭდა,
Ვით ამბავი
რომელიც შენით გამოიცანი.
Მსურდა რადგან ყოველთვის
მობინადრე ღიმილი,
მსურდა ჩვენი სიკვდილიც
კარგო როგორც Მწვერვალთან
Გადმოხტომა უნდა კაცს
და მერე კი სირბილი.
Სიარული დაცემით შეისწავლა ვიღაცამ.
Ეს სამყარო პატარა მოეჩვენა სიდიდით.
Ფრენა როგორც ყოველთვის ქარზე გადაება და
გულის ძახილს უსმენდდნენ მზე მთვარე და ისინი.
Მე შენ ისე მიყვარხარ
ამინდს ცა
Გაება და როგორც სულში სევდაა ახლა ისე ციმციმებს,
იზეპირებს ყოველთვის მახეს რამ თუებბადა,
Რაც კი დედამიწაზე იქნებოᲓა დაყოვეთვის,
Ჩემს ლექსებში შენს ღიმილს ტირე გამოება და ასე უსასრულეთის არსებობას მოელის
ასე უსასრულეთის არსებობას სტირიან სტირიან სტრიქონბი
სტრიქონები ყოველთვის.
Ჩემს ლექსებს კი ყოველთვის ასე გულში კითხულობ,
Ასე ითვლი ძვირფასო ლექსში
შენს წილ სიცივეს,
Ისევ გინდა ოდესმე კარი გამოიხურო,
Როგორც პოეტს ახურავს თვითმფრინავის სიმაღლე, და პოეტთა სიდიდე
Ისე
შენაც
პოეტის
ზეცა ასე გახურავს.
Შენიღბულან ტირილით შემდგარ, ნაცნობ, ფინალზე,
რადგან შენი თვალები
გვიმზერენ უხერხულად
ირგვლივ დამარხულია ასულებთა სინაზეც.
Რადგან გულის ძახილი ფიქრებს გაკიდებულა
Იგრძნობოდა სიცივეც ჩემი კუბოს ფიცარზე,
იგრძნობოდა ყოველთვის
იჰრძნობოდა  ყივეკთვის შენი სულის სიცილი
Და შენც გაიყოფოდი ასე პაწაწინაზე,
Წინად როცა მზე იყო მოვძვრებოდი მიწიდან,
Ახლა როცა მზე არი დავაბიჯებ მიწაზე.
შენს სიყვარულს ყველთვის .
შენს სიყვარულს ყივეკთვის მიჰყვებოდა მიწისძვრა,
Ზეცაც დაიერწეოდა მისინაზე პოეტის .
მე კი შენი სიზმარი ისე გადამიკვირდა
გავიარე კინაღამ უარაფრო მწვერვალზე,
Გავიარე სიმაღლე გადმოვქანდი იქიდან,
და მკვდარს დავთამაშობდი ლაბირინდთა სცენაზე,
Მე შენ ისე მიყვარხარ როგოც ისმის იქიდან,
ჩემი გულის ძახილი სუნთქვის გადაჩვევაზე,
როგორც  ამბებს იტყოდა
ისე ლექსებს იტყვი და
როგორც აბობ წინასწარ დროის გადარჩენამდე
ჯერ ვერავინ მივიდა,
ისე.
Ისე როგორც სხვა გვარᲐდდ ან უფრო სხვანაირად,
ისე როგორც ყოველთვის,
ჯერ ვერავინ მივიდა.
იტყვი როგორც ამბბობ დროს,
როგორც ამბებს იტყოდა
ისე ლექსებს იტყვი და
გაიხსენებ პლანეტას როგორ დაკაიფობდი,
Როგორ გრძნობდი მიწისძვრას,
მზეს როგორ გაურბოდი,.გაიხსენებ აი ამ
ხმას რომელიც იქიდან,
Მოდის როგორც ქარიან
ამინდებე იტყოდნენ ,
მე შენ ისე მიყვარხარ
ქალღმერთებთა
მარიამს,
Ვევედრები
შენზე რომ
არასოდეს ვფიქრობდე .
Რადგან ვითომ სიზმრები
სამძიმარნზე არიან,
ჩემის სულის სიღრმეზე ისევ დაპაექრობენ,
ნაბიჯებით მიდიან მიჰყვებიან ქარიან
ამბებს რომლის დასასრულს სიყვარული მიჰქონდათ,
სადაც სამძიმარია დაყოფილი სიტყვებად,

ამბებს რომლის დასასრულთ ხმაზე გადაეღობა ნატკივარი სიჩუმე ნატკივარი არია.
ამბის რომლის დასასრულს კაცი ასე იტყოდა,
ეს ამბავიც
მკვდარია.
ეს ამბავი მკვდარია.
რადგან გულის ძახილი ღრიალივით მიჰქროდა
ახლა გარეთ ქარია,
და შენ ჩემზე ფიქრობ და
ეს ამბავი მკვდარია.
ან, მკვდარია თითქოსდა.
კაცმა სტროფი არია
არიამ - ხმა იცოდეს,
სტროფმა კაცი არია
პოეტის ხმას იწონის.
ის ამბავიც მკვდარია
როა სიკვდილ-სიცოცხლის
წინ კი კვლავ ზამთარია
გულგრილი ვინიცობის,
სიტყვა ნაომარია
ნეტა ის ვინ იცოდეს?
Მიყვარხარ მართალია
სეტყვაა უვიცობის
წინ კი კვლავ ზამთარია
Რომ დუმილის გესმოდეს,
უძლეველო მარია
სიყვარულის გესმოდათ,?
უყვებოდით ქარიან
ამინდს უკეთესობას ?
თუ ყველა რა მკვდარია
ველიით უარესობას?
Უარესო წრე სიტყვას
იგი გარდაცვლილია
წამთა უალერსობა
Ამ ეტაპზეც მკვდარია.
Პოეტის სულს ესობა
Ეს სიცივე კვლავ თბილისს
მძიმე ლურსმანს  აჭედებს
Ქალს ხმის ტემბრზე ეტყობა
Როგორ ათბობს პოეზია
ფანტელებს,
ღმერთი როგორ ერთობა
ღმერთი როგორ ათენებს.