Ისეთ ბალახ ბულახში,
გაიარა ქალაქმა
,.თითქმის ბუღსაც დაამჩნდა
ᲡტროფებიᲡ ტროტუარი,

სადაც რაღაც წერრტილმა,
ჩვენმა დედაქალაქმა
დაიწყო დიდ პოეტში
სტვენა ვერხვის ფრიალით,

Დადიოდა პოეტი
როგორც დიდი მეეტლე ,
Სხვაგვარ დროის მანქანით.

თვითმფრინავის ქაღალდსაც
ჩამორჩაო ტრიალით
,
Სტრიქონებსაც გაექცა
Არ სჩანდა როიალიც
სადღაც ხმები შეერთდნენ.

Სადაც ყოველთვის იყო
ამ ხმების ხეტიალი
Ამყარებდა ჯადოსნურ ევკალივტის ხეებს და აჭენებდა ნაპირი - როგორც ადამიანი,

Ისეთს თოვლის შემცველ წამს, გამოძერწილს სტრიქონებს,

Გზაში შენ რომ შეხედავ
Თითქოს მე რომ ვიგონებ,
Თითქოს შენცს ცას შეიცავ
Თითქოს შენაც იმონებ.

Თითქოს შენც ცას შეხედე
არაფერთთა პეიზაჟს,
Უარაფრო მინდორველს.

Ფიქრთან ფიქრსაც შეისწავლი,
Შეეიმეცნებ სტრიქონებს,
Რადგან ლექსი შენი არის,
Ასე გამოიმიგონებ .

Ცა, ზამთარი,
Ცა, ზამთარი,
Მოვა თოვლი როგორმე,

Როგორც თოვლი მოვა კარგო,
Დაინახავ როგორ გგავს,
ადამიანს,
ზამთარი რომ დაეკარგოს,
უკარნახებ,
Თოვლის კვალს,
  როგორ ჰგავს თან
Ადამიანს? Არასოდეს ჰგავდა თან
,
Როგორ ჰგავდა ადამიანს
როცა გაჰყვა დიად დროს,

Არ გახსოვს დ  გადაგიარს
Ფიქრი რაზეც არ არასდროს,

Ნაკარნახებ ასეთ კვალს,
Გადაფენილ სიტყვა ბრბოს
Როგორ უხდენ შენს თეთრ
Წამს,
Შენს თეთრ კაბას,
Შენს თეთრ თოვლს.

Თეტრი ფიფქით როგორ აბამ ერთმანეთზე თოკზე თოკს,

Თითქოს კიდებᲡ უკვდავ ზღაᲞარს,
სისხლს უშრობდეს სამეფოს
უარაფრო პეᲘზაჟს ჰგავს,
Შუშა, ლამფაც..
Ყველაფერი. საერთოდ..
Რაც შენ არ გგავს.
რაც შენ გახლავს
Ან, არ გახლავს ქალავ ხო.

Თითქოს მე ვწერ შენს ნაამბობს,
შენს ნასსახლარს, შენებრ თოვს.
Და ზღვა წვდება შინაარსსაც.

Როგორც ტაᲚღა გადაიარს,
ისე სისხლიც Წრიალებს
დადის  ამ დროს,
Ადამიანს  თავად ადამიანი.

ადამიანს ადამანს
Ადამიანს დადის ამ დᲠოს თავად  ადამაიანი .

ადმიანს ასე ძაან ჰგავს სწორედ ადამიანი,
Როგორც ვჯღაპნი შენობას.

ᲨენᲝბასთან ერთად მთლიან
მთვარის მიუწვდომლობას.


Ვანგრევთ შეუფერებელ ამ
Შეუგფერებელ ამ
Შუფერებლ ამ აწმყოს,
Ვავსებთ ბარგით ჩემოდანს
Დამივდივართ აღარასდდროს.

Ვერსად ჰპოვებთ ჩემოდენს,
Ადამიანს რადგან ვართრომ
ერთმანეთსშევჩვეოდეთ,.

Როგორც ქარი ესმის გამგონს,
Როგორცფსტვენა ფენომენს
Ფენომენალრუად ვამბობთ
ერთმანეთსშევჩვეოდეთ.

Ისეტ ვალახ-ბულახში
Გაიარა ქალქმა,
Ისევ ბალახ-ბულახში
Გავიარეთ ქალაქი.

Ქალაქი კი გვამცნობდა
Სხვა ქალაქთა მიმავალ,
Გზაზე უხმო საცობებს,
Ხმაურიან საცობში,
Არსებობას ცუნამის,
Ვულკანებთა მეთოდებს,
Გაფრენას თან ცურვამდის
Სუნთქვის მთაზე , შეცდომას

Სადაც ფიქრნი ხედავენ
Სადაც თვალებს ამოგვჭრის
ᲛზᲔსთან ურთიერთობა.

Არსებობა სამოთხის,.

Მე შენ ისე მიყვარხარ
Როგორც კაცი ახვწლბს
Როგორც კაცი ეფლობა

Როგორც სიტყვა ყელამდის
Ყელამდეა ეტყობა,

Რადგან ყელშიგადადში,
Ამ მე-ების ერთობა
Და ტრიალი ქალაქის,

Ასეთსიტყვაყინვაში
Მზესთან ურტთიერთობა.

Თეთრი დროშის მაგიერ
Თეთრი ფერის ხალათის,

Ფრიალ არს ერი , ჭიქა,
მაგიდა ფრიალებს ყველა,

Ფრიალ არს მტვერი,
Დამფრიალებს თავზე მთაწმინდა
Ამ უშენობას ვწელავ და ვმღერი,

Და ვწერ როგორ მსურს,
როგორ
Არ მინდა
უფერულ ფერთან კვლავ ღია ფერი,

და როფორც კარი ვაღებ კაბინეტს,
Და კაბინეტში შენი მე - ჩემი,
Შედის.

Დროს შეაჩერებს და ხმას არ იღებს,
Იქ აღარცერთი ჩემი მე ,შენი..

დროს შეაბერდეს შენი სიტყვა,
Ჩემი
Მთაწმინდა
ლოცვათა მითთა მამაო ჩვენოც

ცა ზღვის გასწვრივ ხაზსს
ჩვენს საქართველოს
თუ დაამჩნევდა ამინ.

Მე შენ მიყვარხარ რადგან ამ რიგად,
Ასე ხარ ჩემი და მსურს რომ მწამდე

აღარასოდეს გაგიმხელდნენ საათში ეზოს, ისარს ან რამეს,

Მე შენ მიყვარხარ და არ არსებობს
Ჩვენთვისს ეს ღამე, ჩვენთვის ეს ექო,
Რაიმე მწარე, უსასრულ ღმერთს რომ
Თვალებს ჩემსავით აუხამხამებს,

ან აატირებს, საერთოდ ვერ გთმობ,
ვერ გამარტივებ ვერ გაიძულებ,
ვერ ვგრძნობ თუ როგორ ჩქარამიდიან,
Სიტყვები ამინ ! გწამდეს და ღმერთო.

Ხმა, საიდუმლო.

Როფორ დაფრინავს ამსიგიჟის დიდი იდეა ორ მცირე გულში ერთი დიდი ზომის ხანძარიც
თითქოს კიდეა,
სადაც ცალ-ცალი სიტყვაც დიდია, სიტყვა არც არის.
Როგორ აფრენენ სწორედ ისეა შენი წანწალიც.
Მე შენ მიყვარხარ რადგანმიდიან ფიქისბაწარით.

Ფრენა ადვილი,
ან ამ ფიქრთა წამოძახილი
Ან ამ სტროფებზე შესადარი
Წრფელი ნამდვილი
, ღიმილი რომლის
დასასრულის ამბის მაგიერ,

Ჩემი სტრიქონი არის ადვილი.

Წარმოსათმელად როგორც არია,
Როგორც ამ დილით,
Სიტყვა მკვდარია.
Ისე მიყვარხარ
Როგორც ამ რიგად აქ ზამთარია.

..
Საცაა წავლენ ქალაქები ისე მიდიან,
Რითმებიც დგანან ვით ქალაქები,
Ყველა ქალაქში ერთი ხიდია,
Და ამ ხიდიდან ნუ გადახტები,

Თორემ გაფრენის მერე კიდეა
Გადასაცური და ჩავარდები,
Ამ ფიქრთა ცვენის გამხმარ იდეას
შენ გამახსენდი,
Გითანადგრძნობენ გადაგივლიან და გაგივლიან თავად ფიქრები.

                              ,,Აწმყო''