დღეს სამყაროში ხიდი უსასრულოა როდი,
ამ სამყაროში ზღვებმა დანაბა ცა და მიწა,
მოდის ზამთარი თოვლით,თოვლიც ზამთარში მოდის,
გულიანადა ზეცა ვერაგი გული ვიცან,
ეს სიყვარულის ხიდი ასე იწვის და დნება,
ამ სახელურში თითი დიდი ხანია მიდევს,
ჩემი უბანი მშვიდი და უსახლკაროს ნება,
დავსდევთ საშველად გზებს და უსაფუძვლობა გვიდევს,
მე რომ გულმკერდში ვნახე ჩემი სამყაროს კიბე,
ეს უსიამო წყევლა უბანში ალბათ ლაღი,
ვიწვოდით გულის ალით და დავიფერფლე კიდეც,
დავბარე გუშინ სხვისი უნებურობის ბაღი,
ეს საშველი და ლოცვა დიდი ხანია დამდევს,
რომ სიყვარული ხიდად უსაშველობით ნანახს,
დავდებდი ბარში ფიქრებს და წელსაც ვუცდი დამდეგს,
დამიხსომებენ ამით ამით ამკობენ სამარხს,
სამარხის გვერდით გული,გული უნდოდა ფიქრად,
ეს საშველია გულის,უსახელურო ბაგე,
დავდებდი ფიქრებს ლესვით შემოვრჩი ზღვასთან შიშვლად,
მე სიყვარულის კარი ასე მიცდიდდა ფესვიც.

თ.გუბელიძე