მე ისევ მჯერა, რომ ამ შავ სიზმრებს,
სინათლის წვეთი გააფერადებს .
შენ კი  შორსა ხარ, ისევ და ისევ
და კვლავ შორია გადარჩენამდე ,

შენკენ მოვდივარ ჩემი ნეკნების,
კვლავ არასრული შემადგენლობით.
სიკვდილ მისჯილი მაინც ვერ ვკვდები.
ამ ტყავში ერთხელ ისევ შემოდი,

სადაც ყინვაა, ვერაფრით დათბა.
სადაც არც ქარის არ მოჩანს ბოლო.
სადაც ვსაუბრობ საკუთარ თავთან .
სადაც ვკვდები და სადაც ვერ ვცხოვრობ .

შავი სიზმრების მოჩვენებაა:
შენთან ყოფნაც და შენგან  სიშორეც.
ვერ მოისვენეს ტყავში ვენებმა
და უშენობას ყელთან ვისწორებ.

თუმცა კი ისევ, როგორც მრავალჯერ,
მეყოფა ერთი იმედის ღერი ,
მანამდე სანამ ხანძარს გავაჩენ ,
გიჟივით ვღერი.

შეხედე-ზამთრის პრელუდიები.
შემიპყრო, ზამთრის მელოდიებმა...
ქარი და ყინვა ველური დები,
ძლიერდება და მე მელოდება.