ნაგავსაყრელი დილას ყოველთვის ერთნაირად იღვიძებს — მძაფრი სუნით, ჩიტების უხეში ხმებით და იმ სიჩუმით, რომელიც მხოლოდ მიტოვებულ ადგილებს აქვთ. მენაგვე ნელა მოდიოდა, თითქოს მიწას უსმენდა. ხელთათმანები გაცვეთილი ჰქონდა, მაგრამ მოძრაობები — ზუსტი. ის აქ ყოველდღე მოდიოდა, თითქოს ვიღაცას სტუმრობდა.
ნაგვის ყუთი გადაბრუნებული იდგა. ძველი, რკინის, შიგნით ჩარჩენილი წარწერით: „დროებით“.
— ისევ აქ ხარ, — თქვა მენაგვემ და ცოცხს დაეყრდნო.
— აქ ყოველთვის ვარ, — უპასუხა ყუთმა. მისი ხმა ლითონის ჟღერადობას ჰგავდა, მაგრამ სიტყვები — ადამიანური იყო. — შენ მიდიხარ, მე ვრჩები.
მენაგვემ ჩაიღიმა.
— შენ გგონია, რომ რჩები, — თქვა მან. — სინამდვილეში, შენში ყველაფერი მიდის.
— მიდის? — ჩაიცინა ყუთმა. — მე ხომ სწორედ ის ვარ, სადაც ყველაფერი მთავრდება.
— არა, — თავი გააქნია მენაგვემ. — აქ არაფერი მთავრდება. აქ მხოლოდ გადადის. ადამიანი აგდებს იმას, რაც ვერ ატარა. შენ ინახავ იმას, რასაც მათ ვერ გაუძლეს.
ყუთი ცოტა ხნით გაჩუმდა. ქარმა შიგნით ჩარჩენილი პოლიეთილენი ააფრიალა.
— და შენ? — ჰკითხა ბოლოს. — შენ რას აკეთებ აქ ყოველდღე?
მენაგვემ ცოცხი მიწაზე დადო.
— მე ვუყურებ, — თქვა ჩუმად. — რას თმობენ ადამიანები. რას უწოდებენ ნაგავს. და რას ვერ ბედავენ თავის თავში დატოვებას.
— მე მათ სირცხვილს ვატარებ, — თქვა ყუთმა. — დამსხვრეულ ნივთებს, წერილებს, ძველ ფოტოებს, დაუმთავრებელ ფიქრებს.
— სწორედ ამიტომ ხარ მძიმე, — უპასუხა მენაგვემ. — არა შიგნით რაც დევს, არამედ ის, რაც გარეთ დარჩა.
ყუთი თითქოს დაიძაბა.
— შენ ფიქრობ, რომ მე ცუდი ვარ?
მენაგვემ თავი ასწია და ცას შეხედა, რომელიც ნაგავსაყრელზეც კი ლურჯი იყო.
— არა, — თქვა მან. — შენ აუცილებელი ხარ. ადამიანი შენ გარეშე ვერ იცოცხლებდა. მაგრამ ტრაგედია ისაა, რომ ბოლოს ერთმანეთს ემსგავსებით: ის, ვინც აგდებს, და ის, ვინც იღებს.
ყუთმა ამოიოხრა — რკინა ოდნავ დაიჭრიალა.
— და ბოლოს რა ხდება?
მენაგვემ ცოცხი აიღო და მუშაობა განაგრძო.
— ბოლოს, — თქვა მან, — ნაგავსაყრელი ქალაქად იქცევა. და ქალაქი — დიდ ყუთად.
და მაშინ ვეღარავინ მიხვდება, ვინ ასუფთავებს ვის.
მენაგვე წავიდა.
ნაგვის ყუთი მარტო დარჩა.
შიგნით კი ქარი მოძრაობდა — როგორც ფიქრი.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2023 წ.