თავი VI
( გამარჯვება, რომელიც არ ითვლება )
დრო: აწმყო.
როცა ნერაჰზე დავბრუნდით,
გემი არ სუნთქავდა ისე, როგორც უნდა.
მისი შიდა დინება არ იყო შეშინებული —
იყო შეცვლილი.
ეს უფრო საშიშია.
ნაელირა დაგვხვდა ცენტრში.
ის არ იდგა.
არც იჯდა.
ის იჭერდა სივრცეს.
მისი თვალები არ გვიყურებდა ჩვენ —
ის უყურებდა დროს,
რომელიც ჯერ კიდევ არ დასრულებულიყო.
— თქვენ დაბრუნდით, — თქვა მან.
და ეს არ იყო შვება.
ეს იყო დადასტურება.
ჩვენ ხმა არ ამოგვიღია.
ნაერისი ჩემს გვერდით იდგა.
ლიქსარი ჩუმი იყო.
ჰულმოები არსად ჩანდნენ.
ნაელირამ ხელი ნერაჰის კედელს დაადო.
გემმა უპასუხა.
ოთახი შეიცვალა.
— სანამ მკითხავთ, — თქვა მან, —
მე უკვე ვიხსენებ.
და მაშინ ნერაჰმა გახსნა ის,
რასაც წლები ეჭირა თავის შიგნით.
ის პირველად არ მოვიდა ბრძოლით.
ქეთრაელი ყოველთვის ასე იწყებს.
ის მოვიდა წესრიგით.
ისქრაელების არმია ნერაჰის ზედაპირზე არ ჩამოსულა —
ის დაეწერა.
სიმბოლოები წყალში გაჩნდა,
შემდეგ კედლებზე,
შემდეგ სხეულებზე.
ნერაჰმა ტკივილი იგრძნო.
არა დაზიანებისგან —
ლოგიკის დაკარგვისგან.
ქეთრაელი წინ იდგა.
ერატუმი მის გარშემო ბრუნავდა,
როგორც აბზაცი,
რომელიც სიკვდილს ამართლებს.
— ეს გემი ზედმეტია, — თქვა მან.
— ოჯახები — ზედმეტი.
— მეხსიერება — შეცდომა.
ნაელირას მშობლები პირველები გამოვიდნენ.
ისინი არ იყვნენ მეომრები.
ისინი იყვნენ მოწმენი.
ქეთრაელმა მათ შეხედა.
და ფაქტი წაშალა.
ისინი არ დაეცნენ.
არ დაჭრილან.
უბრალოდ…
აღარ იყვნენ საჭირო.
ნაელირამ დაიყვირა.
და ამ ყვირილმა წყალი გატეხა.
— შენ არ ხარ ღმერთი! — უთხრა მას.
— ღმერთები კითხულობენ, — უპასუხა ქეთრაელმა. — მე ვასწორებ.
მათი დაპირისპირება სიტყვებით დაიწყო.
და სიტყვები უფრო სასტიკი იყო,
ვიდრე იარაღი.
— შენ შლი ტკივილს, — თქვა ნაელირამ. — მაგრამ ტკივილი უკან ბრუნდება.
— ტკივილი შეცდომაა, — უპასუხა მან. — და შეცდომები არ უნდა არსებობდეს.
და მაშინ დაიწყო ბრძოლა.
ერატუმმა სივრცე გაჭრა.
ნაელირამ წყალს მიზანი მისცა.
ერთ-ერთ დარტყმაში
ქეთრაელმა ნერაჰის ერთი ოთახი წარსულიდან წაშალა.
ნაელირამ სამაგიეროდ
მის არმიას მომავალი მოჰპარა —
ისინი აღარ იცოდნენ, რატომ იბრძოდნენ.
ბრძოლა გრძელდებოდა.
ძალიან დიდხანს.
იმდენ ხანს, რომ ნერაჰმა პირველად ინატრა,
არ ყოფილიყო ცოცხალი.
და მაშინ
ნაელირამ შეცდომა დაუშვა.
მან ირწმუნა,
რომ გამარჯვება შესაძლებელი იყო.
ლიქსარი არა —
მისი იარაღი —
მისი სხეული —
მისი მეხსიერება გახდა.
მან ქეთრაელი დაჭრა.
არა ღრმად.
მაგრამ საკმარისად,
რომ ერატუმი წამით შეჩერებულიყო.
ქეთრაელმა უკან დაიხია.
არა დამარცხებით —
გადავადებით.
— ტექსტი არ დასრულებულა, — თქვა მან.
— უბრალოდ პაუზაა.
ისქრაელები გაჰყვნენ.
სიმბოლოები წყალში დაიშალა.
ლოგიკა ნელა დაბრუნდა.
ნაელირა დადუმდა.
— მე მოვიგე, — თქვა ბოლოს.
და მისი ხმა პირველად კანკალებდა.
— და ამით დავმარცხდი.
— რატომ? — ვკითხე.
მან ნერაჰს შეხედა.
გემს, რომელიც ისევ სუნთქავდა —
მაგრამ სხვანაირად.
— იმიტომ, რომ ვინც ქეთრაელს ჭრის, — თქვა მან, —
მის ტექსტში სამუდამოდ ჩნდება.
ნაერისმა თავი დახარა.
„Ul-vae shorim.“
(ულ-ვაე შორიმ)
წყალი დაიმახსოვრებს.
ჰულმოები ისევ არ ჩანდნენ.
— ის დაბრუნდება, — თქვა ნაელირამ.
— არა შურისძიებით.
— რედაქტირებით.
და მაშინ მივხვდი:
ნეპტუნზე
ყველაზე დიდი ტრაგედია
არ არის სიკვდილი.
ტრაგედიაა გამარჯვება,
რომელიც მტერს აძლევს უფლებას
დაგიმახსოვროს.
მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2025 წ.