თავი IX
( ტალასინები — სიღრმე, რომელიც არ ცნობს ჩრდილს )
დრო: აწმყო.
ნოქსალების ქვემოთ
წყალი აღარ იყო წყალი.
იქ სიღრმე არ იზომებოდა მანძილით —
ის იზომებოდა შეკითხვებით,
რომლებიც არასდროს წარმოთქმულა ხმამაღლა.
იქ ცხოვრობდნენ ტალასინები.
არა როგორც არსებები.
არა როგორც სხეულები.
არამედ როგორც მოძრაობა,
რომელსაც დრო ვერ აჩერებდა.
მათი ფორმა არასდროს მეორდებოდა.
კონტურები იშლებოდა და იკრიბებოდა,
როგორც აზრი, რომელიც ცდილობს გახდეს ემოცია
და ვერ ასწრებს.
ტალასინის სხეული იყო სითხე,
მაგრამ არა უგონო.
ეს იყო ინტელექტუალური სითხე —
მეხსიერება, რომელიც არ ინახავს,
არამედ მუდმივად ცვლის საკუთარ თავს.
როცა შიში ჩნდებოდა,
ისინი მჭიდროვდებოდნენ,
ხდებოდნენ მძიმე და ბნელები,
როგორც ზღვა ქარიშხლამდე.
როცა სიხარული მოძრაობდა კოლექტივში,
ტალასინები იშლებოდნენ სინათლედ,
მრავალფეროვან დინებებად,
რომლებიც ერთმანეთს არ ეჯახებოდნენ,
რადგან შეჯახება „სხვის“ არსებობას მოითხოვს.
მაგრამ ტალასინებმა არ იცოდნენ „მე“.
მათ ენაში არ არსებობდა პირობითი ნაცვალსახელი.
არ არსებობდა „ჩემი“.
არ არსებობდა „შენი“.
იყო მხოლოდ:
დინება, რომელიც ფიქრობს.
I.  პირველი შეხება
მტრობა არ დაიწყო ბრძოლით.
ის დაიწყო შეხებით.
ერთხელ, როცა ნოქსალმა ჩრდილი გაატარა სიღრმეში —
არა დასამალად,
არამედ დასარჩენად —
ტალასინებმა იგრძნეს სიცარიელე.
არა როგორც საფრთხე.
არამედ როგორც წყვეტა.
ჩრდილი არ აირია მათ დინებაში.
არ მიიღო მათი ფორმა.
არ უპასუხა მათ რიტმს.
ნოქსალი იყო უარი ურთიერთობაზე.
და ტალასინებისთვის,
რომლებიც არსებობდნენ მხოლოდ კოლექტიურობაში,
ეს იყო აუტანელი.
— რაც არ ერთდება, ანგრევს მთლიანობას, —
გაიფიქრა არა ერთმა,
არამედ ყველამ ერთად.
ნოქსალმა კი იგრძნო სხვა რამ:
სიღრმეში არსებობდა ცნობიერება,
რომელსაც არ ჰქონდა არჩევანი.
არ ჰქონდა ჩუმად ყოფნის უფლება.
არ ჰქონდა ინდივიდუალური პაუზა.
ტალასინები იყვნენ სუფთა ყოფნა
უარის გარეშე.
და სწორედ ეს გახდა საფრთხე.
II. კონფლიქტი, რომელსაც ფორმა არ აქვს
ტალასინები ცდილობდნენ ნოქსალების შთანთქმას.
არა განადგურებას —
ინტეგრაციას.
მათ სურდათ ჩრდილი გადაექციათ დინებად,
რომელიც კოლექტიურ ემოციაში გაიხსნებოდა.
მაგრამ ჩრდილი არ იხსნება.
ნოქსალები არ იბრძოდნენ.
მათ არ ჰქონდათ შეტევა.
ისინი უბრალოდ ჩერდებოდნენ.
და როცა ჩრდილი ჩერდება ინტელექტუალურ სითხეში,
დინება კარგავს მიმართულებას.
ტალასინებმა პირველად იგრძნეს რაღაც,
რაც მათ კულტურაში არ არსებობდა:
შეჩერება, რომელიც არ იყო შეთანხმებული.
სითხემ დაიწყო დაყოფა.
არა სხეულებად —
აზრებად.
პირველად გაჩნდა განსხვავება დინებებს შორის.
პირველად გაჩნდა შიდა წინააღმდეგობა.
და ტალასინებმა გააცნობიერეს:
ნოქსალები არ ანგრევენ სხეულს.
ისინი ანგრევენ კოლექტიურ აუცილებლობას.
III. მტრობის არსი
ნოქსალები არიან ჩუმი უარი.
ტალასინები — მუდმივი თანხმობა.
ერთნი იცავენ პაუზას.
მეორენი — უწყვეტობას.
ტალასინებისთვის
ინდივიდუალური ჩრდილი
არის კოლექტიური სიკვდილის ჩანასახი.
ნოქსალებისთვის
კოლექტიური სინათლე
არის სიცრუე, რომელსაც ხმა არ აქვს.
ამიტომ მათი მტრობა არასდროს დასრულდება.
რადგან ეს არ არის ომი ტერიტორიაზე.
ეს არის ომი არსებობის ფორმაზე.
და ნერაჰმა,
რომელიც ორივეს ახსოვდა,
გაიგო:
ზღვის სიღრმეში
არსებობს ბრძოლა,
სადაც არავინ კვდება,
მაგრამ მნიშვნელობები იშლება.
იქ, სადაც ჩრდილი ამბობს:
— მე არ ვიქნები თქვენში.
და სიღრმე პასუხობს:
— თუ არ ხარ ჩვენში,
მაშინ ხარ ჩვენს წინააღმდეგ.
და ოკეანე დუმს.
იმიტომ რომ ორივე მართალია.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.