თავი XIII
(ცის სამეფო, სადაც აზრი უფრო მძიმეა, ვიდრე წყალი)
დრო: აწმყო.
ამ დროს, ნეპტუნის ზემოთ — იქ, სადაც ოკეანე აღარ აღწევს, მაგრამ მისი მეხსიერება მაინც სუნთქავს — არსებობდა ცის სამეფო.
მას არ ჰქონდა მიწა.
არ ჰქონდა ქარი, როგორც მას ადამიანები იცნობენ.
მას ჰქონდა მხოლოდ ფიქრი, რომელიც აღარ ეშვებოდა ქვემოთ.
იქ ცხოვრობდნენ პსაიდორები.
პსაიდორი არასდროს იდგა მთლიანად სივრცეში.
მისი დიდი თავი ყოველთვის ოდნავ წინ იყო — თითქოს სხეული მხოლოდ მას მიჰყვებოდა.
წვრილი ტანი მხოლოდ საყრდენი იყო ტვინისთვის, რომელიც ნახევრად გარეთ ედგა, ღია, დაუცველი, მაგრამ არასდროს დაუცველი რეალურად.
პსაიდორები არ მალავდნენ აზრს.
ისინი მას ატარებდნენ ისე, როგორც სხვები ატარებენ კანს.
ცის სამეფო არ იყო ქალაქი.
ეს იყო კონცენტრაციის სფეროები — გამჭვირვალე პლატფორმები, რომლებიც ერთმანეთთან არ იყო მიბმული ხიდებით, არამედ საერთო აზრით.
თუ ერთ პსაიდორს ეჭვი ეპარებოდა, პლატფორმა ოდნავ ირხეოდა.
თუ კოლექტივი დარწმუნებული იყო — ცა მკვრივდებოდა.
მათი დღე არ იწყებოდა და არ მთავრდებოდა.
დრო პსაიდორებისთვის მხოლოდ აზრის გვერდითი ეფექტი იყო.
ისინი იღვიძებდნენ მაშინ, როცა რომელიმე კითხვა აღარ იტევდა საკუთარ პასუხს.
საუბარი მათთვის იშვიათი იყო.
ენას მხოლოდ მაშინ იყენებდნენ, როცა აზრი ზედმეტად მძიმდებოდა და გამოყოფა სჭირდებოდა.
პსაიდორების ბავშვები არ იბადებოდნენ სხეულით.
ისინი ჩნდებოდნენ როგორც ზედმეტი ფიქრი — კოლექტიურ გონებაში გაჩენილი ბზარი, რომელიც ნელა იღებდა ფორმას.
ჯერ ჩნდებოდა კითხვა.
შემდეგ — თავი.
და ბოლოს — სხეული, როგორც დანამატი.
მათ არ ჰყავდათ ლიდერი.
ჰყავდათ ფოკუსი.
ყოველ ეპოქაში ერთი პსაიდორი ხდებოდა ის, ვის აზრზეც სხვები უფრო დიდხანს ჩერდებოდნენ.
ეს არ იყო ძალაუფლება.
ეს იყო გადატვირთვა.
იარაღი, რომელსაც ისინი ატარებდნენ — აზრის რეზონატორი — არ ჩანდა მუდმივად.
ის ჩნდებოდა მაშინ, როცა ბრძოლა გარდაუვალი ხდებოდა.
რეზონატორი არ ურტყამდა სხეულს.
ის ზრდიდა ფიქრს მანამ, სანამ მტერი საკუთარ თავში ჩაიკეტებოდა.
პსაიდორების შეხედულებით, სიკვდილი არასდროს იყო ყველაზე დიდი ტკივილი.
ყველაზე სუფთა ტკივილი იყო აზრი, რომელსაც პასუხი აღარ ჰქონდა.
ისინი თვლიდნენ, რომ ჭრილობა შეიძლება შეხორცდეს, მაგრამ კითხვა — არა.
ამიტომაც ერიდებოდნენ ომს.
არა იმიტომ, რომ სუსტები იყვნენ —
არამედ იმიტომ, რომ იცოდნენ: ყოველი ბრძოლა ტოვებს ზედმეტ ფიქრებს, რომლებიც მერე საუკუნეებს ითხოვს დასადუმებლად.
ცის სამეფოში არ არსებობდა ხელოვნება, როგორც გამოსახვა.
ხელოვნება მათთვის იყო აზრის სწორად გაჩერება.
ზოგჯერ პსაიდორები საათობით უყურებდნენ ერთ წერტილს ცაში, სადაც არაფერი ხდებოდა.
და ეს იყო მათი რიტუალი.
მათ იცოდნენ ნეპტუნის შესახებ.
იცოდნენ ნერაჰის, მარგილების, დინების.
მაგრამ არ ერეოდნენ.
ჯერ.
რადგან პსაიდორები არასდროს ჩნდებოდნენ მაშინ, როცა რაღაც იწყებოდა.
ისინი ჩნდებოდნენ მაშინ, როცა აზრი იწყებდა ზედმეტად ზრდას.
და ნაელირას გამარჯვების შემდეგ
დინებაში გაჩნდა კითხვა.
პირველად.
და ცის სამეფოში
ერთი პლატფორმა ოდნავ შეირხა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.