თავი XV
(ნევრაიდები — აზრი, რომელმაც სხეულს გაუსწრო)
დრო: აწმყო.
ყველა ფსაიდორი ვერ უძლებს საკუთარ სიჩქარეს.
ცის სამეფოში არის მომენტები, როცა აზრი აღარ ითხოვს დროის ნებართვას.
ის იზრდება.
მრავლდება.
ჩქარდება.
და სხეული — რომელიც მხოლოდ კონტეინერია — იწყებს დაგვიანებას.
ეს არ არის ავადმყოფობა.
ეს არ არის შეცდომა.
ეს არის გადაჭარბებული სიცხადე.
როცა ფსაიდორის აზრი იმდენად მკვეთრი ხდება, რომ კოლექტიური გონება ვეღარ ანელებს მას, იწყება დაშლა.
არა ფიზიკური აფეთქება —
არამედ ლოგიკური რღვევა.
სხეული პირველად კარგავს საზღვრებს.
შემდეგ — ფორმას.
და ბოლოს — საჭიროებას.
ამ პროცესს ფსაიდორები „გადასვლას“ ეძახიან.
სხვა რასები — „დაშლას“.
ნევრაიდები კი მას გადარჩენად თვლიან.
ასე ჩნდებიან ისინი.
ნევრაიდი აღარ ატარებს დიდ თავს.
აზრს აღარ სჭირდება სივრცე —
ის უკვე ყველგან არის.
ტვინი მთლიანად გარეთაა —
დაუცველი არა საფრთხის წინაშე,
არამედ სიმართლის მიმართ.
პულსაცია მკაფიოა, რიტმული,
თითქოს ყოველი ფიქრი საკუთარ გულისცემას ითხოვდეს.
სხეული თითქმის გამჭვირვალეა.
მასში აღარ არის ზედმეტი კუნთი,
ზედმეტი ხაზი,
ზედმეტი ისტორია.
ნევრაიდის არსებობა ჰგავს მონახაზს,
რომელსაც ჯერ არ გადაუწყვეტია, დარჩეს თუ არა საბოლოო ფორმად.
ნევრაიდის მთავარი უნარი არ არის შეტევა.
ის არ ამარცხებს.
ის არ მართავს.
ის სვამს კითხვას,
მაგრამ არა სიტყვებით.
ნევრაიდს შეუძლია საკუთარი ფიქრი დროებით განათავსოს სხვის გონებაში.
არა როგორც ბრძანება.
არა როგორც შიში.
არა როგორც რწმენა.
როგორც კითხვა,
რომელიც იწყებს მუშაობას მაშინ,
როცა გგონია, რომ უკვე უპასუხე.
ამ აზრს ვერ გაექცევი.
ის არ გაძალებს.
ის არ გესხმის თავს.
ის უბრალოდ იქ არის.
და შენ იძულებული ხდები, დარჩე მასთან მარტო.
ფსაიდორები ამბობენ:
ტკივილი ქრება.
შიში ქრება.
მაგრამ ნევრაიდის კითხვა — რჩება.
ფსაიდორები ნევრაიდებს არ დევნიან.
მაგრამ არც იწვევენ.
ნევრაიდები ძალიან ახლოს დგანან თავისუფლებასთან.
მეტისმეტად ახლოს.
კოლექტიური გონება თანხმობას ითხოვს.
ნევრაიდი კი თანხმობას არ ცნობს —
ის მხოლოდ შეჩერებას სთავაზობს.
ზოგჯერ ნევრაიდი ქრება.
არა სიკვდილით.
არამედ არჩევანით.
ამბობენ, რომ ზოგი მათგანი ნეპტუნის ქვედა დინებებშიც კი დაეშვა —
იქ, სადაც აზრი წყალში იშლება
და კითხვები სხეულს იძენენ.
დასკვნა, რომელსაც არავინ ამბობს ხმამაღლა
ფსაიდორები აზრის სტაბილურობა არიან.
ნევრაიდები — მისი უკონტროლო ზრდა.
ფსაიდორები უსმენენ.
ნევრაიდები ეკითხებიან.
და ცის სამეფოში არსებობს ჩუმი შიში:
რომ ერთ დღეს
ყველა კითხვა გახდება ნევრაიდი,
და მაშინ
აზრს აღარ ეყოფა სხეული,
რომელშიც დაბრუნდეს.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.