თავი XVII
(მოლოდინის დინება)
დრო: აწმყო.
წყალში შევედით ისე, როგორც სანადიროდ შედიან ისინი, ვინც იცის:
ნადირობა ყოველთვის ორმხრივია.
მე წინ მივდიოდი.
ჩემი ხმა წყალში იშლებოდა და ისევ ბრუნდებოდა —
არა ექოდ,
არამედ მიმართულებად.
ნაერისი მარცხნივ იყო, ოდნავ უკან —
ჩუმი ტალღა, რომელიც გვიან აგიღებს.
მისი კანი მუქი, ღრმა ლურჯი,
თმის ნაცვლად ყინულის ლოლოები ნელა ირხეოდა,
თითქოს წყალს არ ეხებოდა, არამედ ელაპარაკებოდა.
საიუ ჯერ არ ჩანდა.
ის არასდროს ჩნდება პირდაპირ.
ჯერ გრძნობაში იბადება.
და სწორედ ამ დროს
გრძნობა შეიცვალა.
წყალი დამძიმდა.
არა წნევით —
მოლოდინით.
— აქ ვიღაც არის, — ვთქვი მე.
ნაერისმა ხელი არ ასწია.
არც შემომხედა.
— არა „ვიღაც“, — თქვა მან მშვიდად. — რაღაც, რაც გველოდება.
კრაეთილი არ გამოჩნდა.
ის შეერწყა.
დინება, რომელსაც ვეყრდნობოდით, უცებ გახდა ზედმეტად სწორი.
ზედმეტად მშვიდი.
წყალი თითქოს საკუთარ სუნთქვას აკონტროლებდა.
და მაშინ სენსორული რგოლები აინთო.
არა როგორც თვალები.
როგორც გადაწყვეტილება.
მისი სხეული ნელა გამოიკვეთა —
ფოლადისფერი ლურჯი,
ნახევრად გამჭვირვალე სეგმენტები,
შიგნით მკრთალი ბიოლუმინესცენტური ძარღვები,
როგორც აზრი, რომელიც ჯერ არ გაუბედავს ნათებას.
პირი დახურული იყო.
ეს იყო ყველაზე საშიში ნაწილი.
— არ დააჩქარო, — ჩუმად მითხრა ნაერისმა. — ის ელოდება ჩვენს დარწმუნებას.
საიუ მაშინ გაჩნდა —
არა სხეულით,
არამედ სიცარიელით ჩემს გულში.
რვა რბილი კიდური ნელა ირხეოდა.
თვალები — ადამიანური — ჩემში იყურებოდა.
არა მე რომ დავენახე,
არამედ ჩემი შიში რომ წაეკითხა.
და კრაეთილმა ეს იგრძნო.
მისი სხეული ერთ წამში დაიკუმშა.
შემდეგ — გასწორდა.
დარტყმა არ იყო ხილული.
მან დაარტყა წნევას.
სამყარო გადაიხარა.
მიმართულება დაიკარგა.
ზემოთ და ქვემოთ ერთმანეთს შეერია.
ჩემი კანი დაიძაბა, გათხევადდა და ისევ შეიკრა.
— ახლა! — თქვა ნაერისმა.
მე ხმა არ ამოვიღე.
მე გავჩერდი.
ჩემი ტალღები დავაბრუნე ჩემში.
არ შევუტიე.
არ გავიქეცი.
საიუმ კიდურები შეკუმშა.
მისი სხეული თითქმის გაქრა,
დარჩა მხოლოდ გრძნობა —
რომ აქ არავინ იყო დარწმუნებული.
ნაერისმა დინებას ხელი გაუშვა.
ეს იყო რისკი.
კრაეთილის ბიოლუმინესცენტური ნიმუშები აინთო —
მოტყუება.
მოწვევა.
მოძრავი სინათლე, რომელიც გეუბნება:
„მოდი“.
— ნუ უყურებ, — მითხრა ნაერისმა. — მოუსმინე.
მე მოვუსმინე.
კრაეთილის გულისცემას.
მის მოლოდინს.
მის მოთმინებას.
— ის არ გვკლავს, — ვთქვი მე. — ის გვასწავლის.
კრაეთილი ახლოს მოვიდა.
იმდენად ახლოს, რომ მისი კუდის ტალღამ ჩემი ხმა გადაფარა.
მისი პირი გაიხსნა —
რადიულად,
როგორც ფორმა, რომელიც საკუთარ თავს შლის.
მაგრამ ჩვენ არ შევიძარით.
არც მე.
არც ნაერისი.
არც საიუ.
და მაშინ
კრაეთილმა პირველად შეცვალა გადაწყვეტილება.
პირი დაიხურა.
სენსორული რგოლები ჩამქრალ პულსად იქცა.
მისმა სხეულმა გვერდით გაგვიარა,
მძიმედ, ზუსტად,
ისე ახლოს, რომ ნაერისის ყინულის ლოლოები შეირხა.
— გვცნობს, — თქვა მან.
— თუ გვტოვებს? — ვკითხე.
ნაერისმა შემომხედა პირველად.
— ეს ერთია.
კრაეთილი დინებაში დაიშალა.
არა გაქცევით.
არამედ დასრულებით.
ჩვენ დიდხანს არ გავნძრეულვართ.
საიუ ნელა დაბრუნდა ჩემს მხარზე —
თვალები ისევ ადამიანური,
მაგრამ შიში აღარ კითხულობდა.
— ნეპტუნმა შეგვამოწმა, — ვთქვი მე.
— და ჯერ არ დაგვიმახსოვრა, — უპასუხა ნაერისმა.
ჩვენ სანადიროდ გამოვედით.
მაგრამ დღეს
ჩვენ ვიყავით ნადავლი,
რომელმაც გაჩერება ისწავლა.
და ეს
იყო გადარჩენა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.