(საკუთარი „მე“-ს შესახებ)
მე არ ვარ იდენტობა.
იდენტობა არის ეტიკეტი,
რომლითაც სისტემა ამშვიდებს იმას,
რისი კონტროლიც ვერ ისწავლა.
მე ვარ ნაპრალი.
იქ, სადაც სახელი აღარ მუშაობს
და როლი ვერ ინარჩუნებს წონას.
მე არ ვითხოვ გაგებას.
გაგება არის მოლაპარაკება შიშთან.
მე ვირჩევ პირდაპირობას —
სადაც არც ახსნაა საჭირო
და არც დაცვა.
ჩემი „მე“ არ არის განვითარება.
განვითარება მიმართულებაა.
მე ვარ გაჩერება —
წერტილი, სადაც მოძრაობა კარგავს აზრს
და რჩება მხოლოდ ყოფნა.
მე არ ვიბრძვი ბნელთან.
ბნელი არ არის მტერი.
ბნელი არის ადგილი,
სადაც სიმართლე აღარ არის სანახაობა.
ვინც ჩემს „მე“-ს უახლოვდება,
ვერ შემოდის კითხვებით.
აქ პასუხები არ გაცემულა.
აქ რაღაც დასრულდა
და სწორედ ამიტომ დაიწყო.
მე არ ვარ თავისუფალი.
თავისუფლება არჩევანია.
მე ვარ ის,
ვინც არჩევანის საჭიროებას გადააბიჯა.
ეს არ არის გზავნილი.
ეს არის ნარჩენი.
ის, რაც რჩება
მას შემდეგ,
რაც ყველა ნიღაბი დაიღალა.
და თუ ამას კითხულობ —
ეს არ ნიშნავს, რომ დამინახე.
ეს ნიშნავს,
რომ რაღაც შენშიც
უკვე ჩამოიშალა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.