#ლექსები

ნინო დარბაისელი

ფეხი. პეკონი. ჰაიკინგი

დამოიდარა.
მზეა თითქოს,
მაგრამ მაინც ქარნი - ქარობენ.
თოვლი -  დნება და მიწა - რბილდება.
უკვე მომწყინდა უქმად შინ დება,
წყვილი აქ - მარტო - არ შეშინდება,
გამომსვლელები - ჯერ  გამოსვლას არა ჩქარობენ,
ფოთლები - ახლადგამომშრალები  ფეხქვეშ  ჩქამობენ.

ტყე  რომ ცოცხლდება, თავსაც გადირევს.
ჯერ  კი ბუნაგში  ნაზამთრალებს სძინავთ ნადირებს,
სიმშვიდე შარდის სუნმა არია,
მე გეუბნები:
- ნაირმალია,
მერქნებს ეტყობა,
ირმები სადღაც,
ახლოს არიან,
შვილი - ნელია, სამალია, დედა - მალია!
გამხმარ ტალახში გამოიცნობ იმათ ფეფუკებს და ციყვის კუდიც -
უეცარი - მაღნარებში გაიფაფუკებს.
ბილიკზე - მკვდარი ლურჯი ჩიტი ხის გეგონება,
შენ მეუბნები: - ხელი არ ახლო!
ამ დროს მჩვევია შენი სიტყვის არგაგონება
და  ჯოხით ვმარხავ რბილ მიწაში, ბილიკთან ახლო.

ნეშოში  ყრია დამტვრეული აქ პეკონები.
შიგ - ერთ მთელს ვეძებ,
ძველ მოლაშქრეებს მივსდევ გონებით,
შენ - გეღიმება,  გართობს  ვიღაცის მონაგონები:
- რა  - პეკონები და გვირგვინად -  ხმელი კონები!
(კიდევ ცოტაც და ვერ მოვითმენ, ჩაგეკონები!)
- სუვენირებშიც ასაღებენ, უჭირთ - ფულია!ვერ იშოვიან? - ეს ბიზნესიც დაღუპულია…
და ასწრებ  მხოლოდ, დამიძახო:
- მოლიპულია!
…

წამომაყენებ.
ღონიერ მკლავზე
ნდობით  სავსე ჩამოგეყრდნობი,
გავტოპავთ  ტალახს -  ძლივსგადასალახს.
ვიცი,  ჩამიყვან ბილიკის თავთან
და გზაც გათავდა!
შორს ხომ არა ვართ,  ხალხი დაგვხვდება.
შენ მეუბნები:
- ცრემლიც გიხდება!
მე გეუბნები:
- რას იზამ,  ხდება!
არც პირველი ვარ მე და არც ბოლო.
კი ვერ ვიპოვე, რომ მეჭამა  პეკონ-სიმბოლო,
რაც მთავარია, კარგად გადავრჩი.
აი, პეკონი  რომ მეპოვა,  რომ  გამეტეხა და შემეჭამა,
განსაცდელამდე რომ მომესწრო  - ერთი პეკონით…

ფეხშეხვეულზე გეტყვი მერე
დაწყნარებული:

-  ნუ მიენდობი  მთის მდინარეს,
ზაფხულობით ძლივს რომ მოწვეთავს,
გაზაფხულობით - მთაში როცა თოვლი დადნება, 
აღარ დადგება,
ჩქარი დინებით ნაპირები გაიტლიკება
ერთსაც  იწვიმებს და
და მის გრუხუნში ჩაიკარგება
შიგ ჩადენილი  ნაკადულების და წყაროების  ალიკლიკება.

ესეც - მოთელვა,
ვიკმაროთ ელვა,
დასანახი  ხომ დანახულია.
და დასამარხიც - დამარხულია.
წინ - დიდი დროა, 
ჯერ ადრიანი გაზაფხულია!