Ტოტები ქარის ჩურჩულს ისმენენ,
Ცრემლივით ცვივა წვიმა ზეციდან
Სიცილი ისე იცოდი მუდამ,
Სურვილი მქონდა მეც გამეცინა.
Უკვე გვიანი არის ყოველი
მეც კი არ ვიცი რას ველოდები,
Ჩემში დაძვრება სევდის ცხოველი
Და მძიმდებიან დარდის ლოდებიც.
Ახლა ასფალტი იხუტებს წვეთებს,
Ინამებიან ცივი უბნები,
Რაც უნდა მეთქვა დიდი ხნის წინათ,
ვზივარ მარტო და ჩემს თავს ვუყვები.