სიმართლე არის ღია ძვალი. არა სისხლიანი დრამისთვის, არა ეფექტისთვის. უბრალოდ ძვალი — კანი რომ მოაშორე და აღარ შეგიძლია თქვა „ეს მე არ მეხება“. მას არ აქვს სურნელი, მაგრამ ოთახი იცლება. არ ყვირის, მაგრამ ყველა ჩუმდება. სიმართლე არ გცემს — ის გაყენებს იქ, სადაც უკვე იდექი, როცა თავს იტყუებდი. ის არ გთხოვს, რომ მიიღო. ის უბრალოდ არ ქრება. და თუ თვალს აარიდებ, ის მაინც რჩება — როგორც ძვალი საწოლში, რომელზეც ვეღარ გადაბრუნდები.
