იმ ღამეს მთვარე არ ანათებდა.
ის კითხულობდა.
გალაკტიონი მარტო იდგა ქალაქსა და უსახელო სივრცეს შორის, იქ, სადაც სიტყვები ჯერ კიდევ არ იყვნენ ლექსებად დაბადებული. მთვარე მის თავზე ეკიდა, როგორც უხილავი ხელი — არა ზეცაში, არამედ აზრის შიგნით.
— შენ ჩემში ცხოვრობ, — თქვა მთვარემ, თუმცა ხმა არ ჰქონია.
და გალაკტიონმა იცოდა: ეს არ იყო ხილვა, ეს იყო აღიარება.
მთვარე უყურებდა მას ყველა იმ ღამიდან ერთად — ბავშვობის თეთრი ქუთაისიდან, დაკარგული სიყვარულებიდან, ჩუმი ოთახებიდან, სადაც სიტყვები კედლებზე აკაკუნებდნენ. ის ხედავდა, როგორ იქცა ადამიანი ჭრილობად, ხოლო ჭრილობა — სიმღერად.
გალაკტიონმა ხელი გაიშვირა, მაგრამ ვერ შეეხო.
მთვარე არასდროს ეხება — ის მხოლოდ ამხელს.
— რატომ ვარ მარტო? — იკითხა კაცმა.
— იმიტომ, რომ სიტყვებს ადგილი სჭირდებათ, — უპასუხა მთვარემ, — და ადგილი სიცარიელით იწყება.
იმ წამს ქალაქი გაქრა. დრო დაიშალა. დარჩა მხოლოდ პოეტი და მრგვალი სიჩუმე. გალაკტიონმა იგრძნო, რომ მისი ლექსები არ ეკუთვნოდა ქაღალდს — ისინი ეკუთვნოდა ღამეს, რომელიც ადამიანებს შორის ვერ ეტეოდა.
მთვარე ნელა ჩამოდიოდა.
არა ციდან — მის გულში.
და როცა გათენდა, ქალაქმა მხოლოდ კაცი დაინახა.
ვერავინ შენიშნა, რომ მის ჩრდილს უკვე ორი წყარო ჰქონდა.
ერთი — ადამიანი.
მეორე — მთვარე.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.