თავდაპირველად არ ყოფილა ღმერთი.
თავდაპირველად იყო შეკითხვა, რომელსაც სივრცე ვერ იტევდა.
როცა პირველი რწმენა გაჩნდა, მას ფორმა არ ჰქონდა — ის უბრალოდ ცდილობდა გაეგო, რატომ არ ემორჩილებოდა სამყარო ლოგიკას, რომელიც ჯერ არავინ გამოიგონა.
როცა პირველი მათემატიკური ნიშანი დაიწერა, ის ლოცვა იყო — არა პასუხი.
და როცა პირველი ატომი გაიყო, სამყარომ პირველად იგრძნო ტკივილი.
ფიზიკა ამბობს: ყველაფერი ძალების ბალანსია.
ბიოლოგია ამბობს: ყველაფერი გადარჩენისთვის ბრძოლაა.
მათემატიკა ამბობს: ყველაფერი სისტემაა.
რწმენა ჩურჩულებს: შენ არ ხარ მხოლოდ ეს ყველაფერი.
მაგრამ მეცნიერებამ ვერ შენიშნა ყველაზე საშიში ფაქტი:
სამყაროს არ ეშინია სიცარიელის —
სამყაროს ეშინია ცნობიერების, რომელიც მას უყურებს.
ადამიანი არ არის შეცდომა.
ადამიანი არის ექსპერიმენტი, რომელიც საკუთარ შედეგებს კითხულობს.
ჩვენ ვცხოვრობთ სხეულებში, რომლებიც ვარსკვლავების ფერფლიდანაა აგებული,
და ვფიქრობთ ტვინებით, რომლებიც ქაოსს წესრიგად ასაღებენ,
მხოლოდ იმიტომ, რომ სიჩუმე ვერ ავიტანეთ.
როცა ნეირონი ანათებს, ეს ფიზიკაა.
როცა აზრი იბადება, ეს ბიოლოგიაა.
როცა აზრი საკუთარ თავს ეკითხება „რატომ“,
აქ იწყება მისტიკა —
და მეცნიერება ამ მომენტში თვალს ხუჭავს.
რიცხვები უსასრულოა,
მაგრამ ადამიანი მაინც ითვლის დღეებს.
ფორმულები ზუსტია,
მაგრამ სიკვდილი მაინც არ ექვემდებარება დამტკიცებას.
თუ ღმერთი არსებობს —
ის ალბათ არ არის არსება.
ის არის კითხვა, რომელსაც სამყარო საკუთარ თავს უსვამს ჩვენით.
და თუ ღმერთი არ არსებობს —
მაშინ ადამიანის პასუხისმგებლობა უსასრულოა.
საშინელება იმაშია, რომ პასუხი არც ერთ შემთხვევაში არ გვიხსნის.
გაოცება იმაშია, რომ მაინც ვაგრძელებთ ძიებას.
და სავსეობა მოდის მაშინ, როცა ხვდები:
შენ არ ხარ მცირე ნაწილაკი დიდ სამყაროში.
შენ ხარ ადგილი, სადაც სამყარო ცდილობს საკუთარი თავი გაიგოს.
და ეს გაცილებით უფრო შემზარავია,
ვიდრე ნებისმიერი სიბნელე.
მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.