ორმოცი წელი გავატარა ამათ ვუცქირე,
ორმოცი წლიდან ალბათ სისხლი გამეყინება,
ორმოც საათზე ვინახულე მაშინ სულ მცირე,
დარჩა სამყარო ავი სული და თან დინებად,
ახლა ელფერი არაგვისა ამად დაიქცა,
და გაფიქრება ამათ შორის ალბათ გაიქცა,
მე სახელური, ბეჭდიანი სამი კედელი,
და უსახლკაროდ დარჩენილი ვიღაც მეველე,
ალბათ სულშიაც ჩამისახლდა საყდრის ბედობა,
მინდოდა საყდრის კედლები რომ გამომეგონა.
ალბათ ამბები ამით ღელავს,მე არ ვიცოდი,
მაგრამ ამბებად განსხვავებად ასე ვიცნობდი...

თ.გუბელიძე