სოფელს აღარ ჰქონდა ხმა.
ქარი კი უბერავდა, მაგრამ ის უკვე ქალაქის ქარი იყო — უცხო, ნაქირავები.
ლამურას მხოლოდ ერთი სუნთქვა დარჩა.
მოხუცი.
და მისი ძაღლი — მურა, რომელსაც ჯერ კიდევ ახსოვდა, როგორ ყეფდა ეს მიწა.
სახლები იდგნენ, მაგრამ აღარ ცხოვრობდნენ.
ფანჯრები თვალებივით გახსნილი იყო, მაგრამ აღარ უყურებდნენ.
კარებებმა იცოდნენ დაკეტვა, თუმცა აღარ იცოდნენ დაბრუნება.
მოხუცი დილით არ იღვიძებდა — ის ამოდიოდა მიწიდან.
როცა ფეხს დგამდა, მიწა პასუხობდა.
როცა წყალს სვამდა, წყალი იმახსოვრებდა.
— წავიდნენ, მურა…
ჩუმად ამბობდა, მაგრამ არა ადამიანებზე.
ამბობდა სიტყვებზე, რომლებიც აღარ დაბრუნდნენ.
ძაღლი ყურს არ უგდებდა — ის უსმენდა.
ქალაქი სოფელს არ წაართმევდა ხალხს.
ხალხმა თვითონ გასცა სოფელი, როგორც ძველი ნივთი, რომელიც აღარ ეტევა ჯიბეში.
მოხუცს კი ჯიბეები აღარ ჰქონდა.
მას ჰქონდა მხოლოდ ფესვები.
ყოველ საღამოს კაკლის ძირში ჯდებოდა.
იმ კაკალს მისი ბაბუა არ დაურგავს —
იმ კაკალს თვითონ დრო დარგავდა.
მურა მიწაზე წვებოდა ისე, თითქოს საფლავს ათბობდა.
მოხუცი ხელს ადებდა ძაღლის ზურგს და ფიქრობდა:
როცა მე წავალ, ვის დაეყრდნობა ეს სიჩუმე?
ღამით სოფელი სიზმრად ბრუნდებოდა.
ბავშვები დარბოდნენ, მაგრამ ფეხები არ ეხებოდათ მიწას.
ქალები მღეროდნენ, მაგრამ ხმა არ ჰქონდათ.
კაცები შრომობდნენ, მაგრამ მიწა აღარ იღებდა.
მოხუცი არ ტიროდა.
ტირილი ქალაქის საქმეა — იქ ცრემლი საჭიროა.
აქ კი ყველაფერი უკვე სველია.
ერთ დღეს წყარო გაჩერდა.
მოხუცმა არ დაიჩივლა.
წყაროსთან მივიდა, დაჯდა და უთხრა:
— ნუ გეშინია. მე აქ ვარ.
და წყალი დაბრუნდა.
არა იმიტომ, რომ უნდა —
არამედ იმიტომ, რომ მიწამ იცოდა, ვის ეკუთვნოდა.
მურა დაბერდა.
თვალები გაუმუქდა, სუნთქვა გაუხდა მოკლე.
ერთ დილას აღარ ადგა.
მოხუცმა არ დამარხა.
მურა თვითონ შევიდა მიწაში —
როგორც სიტყვა, რომელიც ბოლომდეა ნათქვამი.
მას შემდეგ მოხუცი მარტო აღარ იყო.
ის სოფელი გახდა.
სახლები მის სუნთქვაზე ირხეოდნენ.
ხეები მის ფიქრებს ისმენდნენ.
გზები მის ნაბიჯებს ელოდნენ, რომლებიც აღარ მოვიდოდა.
ერთ დღეს ქალაქიდან ხმა მოვიდა:
„სოფელი აღარ არსებობს.“
მოხუცმა გაიღიმა.
— სოფელი მაშინ კვდება,
როცა უკანასკნელი ადამიანი ტოვებს მას.
მე კი არ წავსულვარ.
იმ ღამით ლამურა არ ჩაბნელებულა.
ვარსკვლავები დაბლა ჩამოვიდნენ —
იმდენად დაბლა, რომ მიწას შეეხნენ.
და როცა დილით მზე ამოვიდა,
მოხუცი აღარ იჯდა კაკლის ქვეშ.
მაგრამ სოფელი სუნთქავდა.
ლამურა დარჩა.
ადამიანის გარეშე —
მაგრამ ფესვებით სავსე.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2019 წ.