სასამართლო გაიხსნა მაშინ, როცა ღმერთი არ მოვიდა.
ეს არ იყო დაგვიანება.
ეს იყო გადაწყვეტილება.
დარბაზი არც ტაძარი იყო და არც შენობა. იატაკი შედგებოდა კითხვებისგან, რომლებიც პასუხს აღარ ელოდნენ. კედლები — დუმილისგან, რომელიც წლების განმავლობაში დაგროვდა. ჭერი არ არსებობდა; ზემოთ ცა იყო, მაგრამ ცას არავინ უყურებდა — ცამ უკვე ბევრჯერ მოატყუა ისინი.
მოსამართლე არავინ აირჩია. ამიტომ ყველა მოსამართლე იყო.
და ამიტომ არავინ.
საქმეს ნომერი არ ჰქონდა. საქმე ნომერზე ძველი იყო.
— ბრალდებული: ღმერთი, — ჩაიკითხა ხმამ, რომელსაც პირი არ ჰქონდა.
— ბრალდება: არსებობა.
პირველი მოწმე ქალი იყო, რომელმაც ღმერთს მაშინ მიმართა, როცა მისი შვილი ჯერ კიდევ თბილი იყო.
— მე არ ვითხოვდი სასწაულს, — თქვა მან. — მხოლოდ იმას, რომ არ დაგვიანებულიყო. ის ჰო, ყველგან არის?
მის ხმაში არ იყო ყვირილი. მხოლოდ ზუსტად გაზომილი სიცარიელე, სადაც პასუხი უნდა ყოფილიყო.
მეორე მოწმე კაცი იყო, რომელმაც ღმერთს მადლობა გადაუხადა ომის შემდეგ.
— მე გადავრჩი, — თქვა მან. — სხვები — არა.
— რატომ შენ? — ჰკითხა დარბაზმა.
კაცმა მხრები აიჩეჩა.
— ალბათ იმიტომ, რომ ღმერთმა ასე გადაწყვიტა.
ეს სიტყვები ოქმად ჩაიწერა. ოქმი სისხლით დაიწერა, მაგრამ მელანი წყალი იყო.
მესამე მოწმე ბავშვი იყო, რომელიც არ იცნობდა სიტყვას „ღმერთი“, მაგრამ იცნობდა შიმშილს.
— როცა ღამით მუცელი მტკივა, — თქვა მან, — ველაპარაკები ვიღაცას. არ ვიცი, ის ვინ არის.
— და პასუხობს?
ბავშვმა თავი გააქნია.
— მაგრამ მაინც ველაპარაკები. თუ არ ველაპარაკე, თითქოს აღარ ვარსებობ.
დარბაზში ქარი გავიდა. ქარს ხმა არ ჰქონდა, მაგრამ ყველას ახსოვდა მისი ძველი სახელები.
ბრალდების მხარე ამტკიცებდა:
ღმერთმა შექმნა ადამიანი ცოდნისთვის, მაგრამ დასაჯა ცოდნისთვის.
მისცა თავისუფლება და შემდეგ ეწყინა, რომ გამოიყენეს.
დაუტოვა სიყვარული და გაუკვირდა, როცა ადამიანები ერთმანეთის გარეშე ვერ გადარჩნენ.
დაცვის მხარე არ არსებობდა.
და სწორედ ეს იყო ყველაზე ძლიერი დაცვა.
საბოლოო სიტყვა არავის უთქვამს. საბოლოო სიტყვა ყოველთვის ტყუილია.
და მაშინ —
ღმერთი მაინც მოვიდა.
არა სხეულით. არა ნათლით.
მოვიდა როგორც შეცდომა, რომელიც ბოლოს აღიარა.
— მე არ ვარ ის, ვინც გგონიათ, — თქვა მან.
— ეს ვიცით, — უპასუხა დარბაზმა.
— არც ის, ვინც უნდა ვყოფილიყავი.
— ესეც ვიცით.
— მე არ ვიცოდი, რომ ტკივილი ასე ხმამაღალი იქნებოდა.
დარბაზში სიცილი გაისმა. არა ბოროტი — დაღლილი.
— ღმერთო, — თქვა ვიღაცამ უკნიდან, — თუ არ იცოდი, მაშინ რატომ არ გვკითხე?
ღმერთი გაჩუმდა. პირველად — არა ძალით, არამედ სირცხვილით.
განაჩენი არ გამოცხადდა.
სასამართლო არ დასრულდა.
რადგან ღმერთის გასამართლება ვერ დასრულდება იქ,
სადაც ადამიანები ჯერ კიდევ ლოცულობენ —
არა რწმენით,
არამედ ჩვევით,
არამედ შიშით,
არამედ ბოლო სიტყვად.
და როცა დარბაზი დაიშალა, ღმერთი იქ დარჩა.
ერთადერთი, ვინც ვერ წავიდა.
რადგან გამართლება არ ეძებდა.
მხოლოდ იმას,
რომ ვინმემ ერთხელ მაინც უთხრას:
— ახლა შენ მოუსმინე.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.