ქალაქი არასოდეს იძინებდა, უბრალოდ თვალებს ხუჭავდა, რათა უკეთ დაენახა.
ღამე აქ არ მოდიოდა, ის იხსნებოდა როგორც ძველი ჭრილობა, რომელიც უკვე აღარ გტკივა, მაგრამ მაინც გახსოვს, რომ ოდესღაც არსებობდა.
მე ვიდექი აივანზე, მეათე სართულის სიმაღლეზე და სიგარეტი ხელში მეჭირა.
უცნაური იყო, ყოველთვის მეგონა, რომ მე ვეწეოდი მას.
იმ ღამეს პირველად მივხვდი: ის მეწეოდა მე.
პირველი ნაპასი და სამყარო გაიყინა.
ჰაერში გაჩერდა მტვერი.
ქუჩაზე გაჩერდა კაცი, რომელსაც თითქოს არსად ეჩქარებოდა.
და მე დავინახე ხაზები, უხილავი კოდები, რომლებიც ყველაფერს აკავშირებდა.
მატრიცა არ იყო ეკრანი.
ის იყო სუნთქვა, რომელიც სამყაროს სხეულში მოძრაობდა.
სიგარეტი ჩამოიღვარა თითებს შორის.
ფერფლი - როგორც დრო - იშლებოდა და ქრებოდა.
---
- იცნობ საკუთარ თავს? - მკითხა ხმამ.
მოვიხედე. არავინ იდგა.
მაგრამ სარკეში - ჩემი ანარეკლი აღარ იყო მხოლოდ მე.
- შენ... მე ხარ? - ვკითხე.
- მე ვარ ის, რაც შენ გახდები, როცა ბოლომდე დაიწვები.
მე გამეცინა.
- ანუ სიკვდილი?
- არა. სიკვდილი მარტივი გამოსავალია. მე ვარ გაცნობიერება.
მეორე ნაპასი.
ამჯერად ვიგრძენი, როგორ დაიშალა ჩემი სხეული ნაწილებად, აზრებად, მოგონებებად, შიშებად.
ყველაფერი ერთმანეთში აირია.
მე ვიყავი ბავშვი, რომელიც პირველად მოატყუეს.
მე ვიყავი კაცი, რომელმაც პირველად მოატყუა.
მე ვიყავი მკვლელი, რომელმაც ჯერ კიდევ არ იცოდა, რომ მოკლავდა.
და სწორედ აქ დაიწყო კრიმინალი.
---
ერთ-ერთ ფენაში რეალობის ქვედა სართულზე - ვნახე ის.
ქალი.
თეთრი თვალებით, რომელშიც არ იყო გუგები.
ხელში სიგარეტი ეჭირა - ზუსტად ისეთი, როგორიც მე.
- ყველა, ვინც ამას ეწევა, ერთსა და იმავე ცეცხლს ეზიარება, - მითხრა მან.
- რა ცეცხლს?
- იმას, რომელიც ღმერთმა დამალა, რომ ადამიანი არ დამწვარიყო საკუთარი ჭეშმარიტებით.
- და შენ რატომ ეწევი?
- მე უკვე დავიწვი.
მისი ხმა არ იყო ხმამაღალი, მაგრამ ჩემში გრგვინავდა.
მივხვდი; ის არ იყო უბრალოდ ადამიანი.
ის იყო ცოდნა, რომელიც ადამიანად გარდაიქმნა.
---
მესამე ნაპასი.
ამჯერად დავინახე რელიგიები.
ეკლესიები, მეჩეთები, ტაძრები, ყველა ერთ წერტილში იკრიბებოდა.
და იმ წერტილში იდგა ადამიანი, რომელსაც არ ჰქონდა სახე.
- რატომ ეძებთ ღმერთს? - იკითხა მან.
ვუპასუხე:
- რადგან ვკარგავთ თავს.
- და რატომ ეწევით?
- რომ დავივიწყოთ.
მან გაიღიმა - ან მე ასე მომეჩვენა.
- თქვენ არ ივიწყებთ. თქვენ დროებით გადადებთ ჭეშმარიტებას.
---
ქალი ისევ გამოჩნდა.
- იცი რატომ არის სიგარეტი ასეთი საშიში?
- მკითხა.
- იმიტომ, რომ კლავს?
- არა. იმიტომ, რომ გაძლევს არჩევანს - ნელა მოკვდე და ამ პროცესში დაინახო ყველაფერი.
მისი ხელი შევნიშნე - სისხლით იყო სავსე.
- შენ ვინ მოკალი?
- შენ.
გავჩუმდი.
- ყოველი ნაპასით, შენ კლავ ძველ თავს. მაგრამ პრობლემა ისაა, რომ არ იცი, ვინ იბადება მის ნაცვლად.
---
მეოთხე ნაპასი.
ამჯერად ფსიქოლოგია დაიწყო.
ჩემს შიგნით ოთახები გაიხსნა.
ერთში - ბავშვი ტიროდა.
მეორეში - კაცი ყვიროდა.
მესამეში - სიჩუმე იყო.
სიჩუმეში შევედი.
იქ დავინახე თავი - ნამდვილი.
არა ნიღაბი.
არა როლი.
არა ის, რასაც სხვებს ვაჩვენებ.
- ეს ხარ შენ, - თქვა ხმამ.
- და რატომ ვარ ასეთი ცარიელი?
- იმიტომ, რომ შენს ადგილას სხვების სურვილები ცხოვრობენ.
---
სიგარეტი თითქმის ბოლომდე დაიწვა.
ფერფლი ჩამოვარდა - და ქალაქი ისევ ამოძრავდა.
დრო დაბრუნდა.
ხალხი ისევ დადიოდა.
ხმაური ისევ არსებობდა.
მაგრამ მე აღარ ვიყავი იგივე.
აივანზე ვიდექი, მაგრამ ვგრძნობდი - ეს მხოლოდ ერთი ფენაა.
ქვემოთ კიდევ იყო.
ზემოთაც.
ქალი გაქრა.
სარკეში ისევ მე ვიყავი.
მაგრამ ახლა ვიცოდი - მე არ ვიყავი მხოლოდ მე.
---
ბოლო ნაპასი.
ღრმად ჩავისუნთქე.
და მაშინ გავიგე:
- ყველაფერი ერთია.
ცეცხლი, კვამლი, სხეული, სული.
შენ არ ეწევი სიგარეტს.
შენ ეწევი საკუთარ არსებობას, სანამ ბოლომდე არ დაიწვები და არ მიხვდები:
არაფერი არასოდეს იწვის. მხოლოდ ფორმა იცვლება.
სიგარეტი ჩავაქრე.
მაგრამ კვამლი არ გაქრა.
ის ჩემში დარჩა.
და იმ დღიდან როცა ვინმე სიგარეტს ანთებს ჩემს გვერდით -
ვხედავ.
როგორ იწყებს მისი სული ნელა…
ძალიან ნელა…
სიმართლის დანახვას.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2020 წ.