ყავა ფინჯანში იყო, როგორც პატარა შემოდგომა - თბილი, მუქი და ჩუმად მოაზროვნე. სიგარეტის კვამლი კი ფანჯარასთან იშლებოდა, თითქოს ცას წერილს უგზავნიდა.
ისინი ერთმანეთის პირისპირ იყვნენ. სიტყვები თითქმის არ ჰქონდათ, მაგრამ ქალის ღიმილი ყავაში გახსნილი შაქარივით ნელა და ტკბილად იფანტებოდა. მან სიგარეტს მოუკიდა, კვამლი ჰაერში აიჭრა და იმ წამს მოეჩვენა, რომ სიყვარული სწორედ ასეთი რამ იყო - ცოტა მწარე, ცოტა თბილი და საოცრად მსუბუქი.
გარეთ საღამო ნელა ბნელდებოდა, შიგნით კი ორი გული ფინჯნის კიდესავით ფრთხილად ეხებოდა ერთმანეთს.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.