მზეს თავს უხრიან მზესუმზირები,
ვით ცის ქვეშ მდგარი ჩუმი ხატები.
არც ამპარტავნულ სიტყვებს ითხოვენ,
არც სხვის გულებში ჩრდილებს ხატავენ.
ისინი დგანან მინდვრის ტაძრებად,
ქარიც ვერ ართმევს რწმენის ფუძეებს;
დროის წყვდიადში ქცეულ ხანძრებად -
ვერ დააბნელებს ბნელი უძღები.
ამიტომ მზისკენ მზესუმზირები,
ამიტომ ზეცას მიჰყვნენ სულები.
ვინც სხვის წყვდიადში სანთლად აინთო,
მის კვალს ვერავინ წაშლის სრულებით.
და როცა მინდვრებს ეცემა ღამე,
ჩუმად ჩაქრება დღის ნათრევი გზა.
სიჩუმე მოდის ვით თეთრი ყვავი,
და მინდვრებს მალავს ბნელი ნათელი.
და ბოლოს - როცა ქარიც ჩუმდება,
მზესუმზირები რჩებიან მზისკენ.
ღამის სიბნელის არ ეშინიათ,
რადგანაც მათით იწყება ისევ...
ო, გათენება ყველა, მომდევნო -
მზის გულში გაჩნდა მათი თავები.
ულამაზესად ცრემლისმომდენმა
თვალებმა მზეში იგრძნეს მოქცევა.
შუბლს უკოცნიან დახრილნი მინდორს,
და უღიმიან ჩუმად ბორცვებსაც
და შენც გინდება, რომ დაიმკვიდრნონ
მწუხარე გრძნობის ანგელოზებმა.
და ნელა ისევ ამაყად გაშლილს
მზე ეფერება შორიდან ბექობს.
და რჩება მხოლოდ სინათლის კვალში -
სიჩუმის ექო.
მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.