(ლირასიდეს სიჩუმე vs ვორამიტების დუმილი)
დრო: წარსული.
ლირასიდე არ მოვიდა.
ის გაჩერდა — და ეს იყო მოსვლა.
იქ, სადაც ვორამიტების დუმილი იწყებოდა,
წყალი უცნაურად იქცეოდა:
არა მშვიდად,
არა მძვინვარედ,
არამედ ფრთხილად —
თითქოს არ უნდოდა შეცდომა.
ლირასიდე იყო სიჩუმე,
რომელიც უსმენდა.
ვორამიტები იყვნენ დუმილი,
რომელიც არ საჭიროებდა მოსმენას.
ეს არ იყო ბრძოლა.
არც დაპირისპირება.
ეს იყო ორი განსხვავებული პასუხი
ერთსა და იმავე ჭრილობაზე.
ლირასიდემ თქვა —
მაგრამ მისი სიტყვები სიტყვებად არ ჩამოყალიბდა.
— სიჩუმე არის სივრცე,
სადაც აზრი ჯერ არ დაშავებულა.
ვორამიტებმა არ უპასუხეს.
მათი დუმილი არ იყო უარყოფა.
ეს იყო სხვა თეზისი.
ვორამიტების დუმილი ამბობდა:
სივრცე არ არსებობს,
თუ მასში რამე ჯერ კიდევ შეიძლება ითქვას.
ლირასიდემ იგრძნო ეს განსხვავება
როგორც ცივი ხაზის გავლება საკუთარ არსში.
— შენები აჩერებენ ყველაფერს, —
გაიჟღერა მის სიჩუმეში.
— ისინი სამყაროს ახრჩობენ,
რათა სიმართლე აღარ დაიძრას.
ვორამიტების დუმილი დაიძაბა.
არა ბრაზით.
არა დაცვით.
არამედ სიმკვრივით.
იქ, სადაც მათი დუმილი იყო,
დრო აღარ ცდილობდა გაგრძელებას.
მოვლენები აღარ ითხოვდნენ შედეგს.
კითხვები — პასუხს.
და მაშინ დუმილმა პირველად მოისურვა ახსნა.
არა სიტყვით.
არა ჟესტით.
არამედ შეჩერებით.
ლირასიდემ დაინახა:
ვორამიტები არ აჩერებდნენ სიმართლეს.
ისინი აჩერებდნენ სიცრუის მოძრაობას.
მაგრამ აქ იყო განსხვავება,
რომელიც ვერ გაუქმდებოდა.
ლირასიდეს სიჩუმე იყო
მოსმენის იმედი.
ვორამიტების დუმილი იყო
იმედის გაუქმება.
— თუ ყველაფერი გაჩერდება, —
გაიფიქრა ლირასიდემ,
— მაშინ რას ექნება მნიშვნელობა?
ვორამიტების დუმილი პასუხობდა
უშუალოდ მის სხეულში:
მნიშვნელობა არის ტკივილის გაგრძელება.
ჩვენ ვწყვეტთ გაგრძელებას.
ლირასიდემ პირველად იგრძნო შიში.
არა სიკვდილის.
არ გაქრობის.
შიში იმის,
რომ სამყარო შეიძლება მართალი იყოს
კითხვების გარეშე.
— სიჩუმე უნდა ტოვებდეს გზას, —
იყოს მისი უკანასკნელი წინააღმდეგობა.
— თორემ ის იქცევა ტირანიად.
და სწორედ აქ
ვორამიტების დუმილმა უკან დაიხია.
ერთი ნაბიჯით.
არა შიშით.
არამედ ზღვრის პატივისცემით.
იმ წამს ნეპტუნმა ამოისუნთქა.
ზღვა პირველად არ გაჩერდა ბოლომდე.
ორი სიჩუმე
ერთ სივრცეში დარჩა —
მაგრამ აღარ შეეხნენ ერთმანეთს.
ფაელმორამ შორიდან იგრძნო ეს.
მან იცოდა:
ეს კონფლიქტი არ დასრულებულა.
ის მხოლოდ დაიძრა.
ლირასიდე წავიდა
როგორც კითხვა,
რომელიც დროებით არ დაისვა.
ვორამიტები დარჩნენ
როგორც პასუხი,
რომელიც არ ითხოვდა გამოთქმას.
და ნეპტუნმა ჩაინიშნა საკუთარ სიღრმეში:
არსებობს სიჩუმე, რომელიც ელის.
და არსებობს დუმილი,
რომელიც აღარავის ეკითხება.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე (მიქაელი)
2025 წ.